Saturday, March 21, 2015

நூறு காதல்கதைகள் - 1




வனம்
---------
அவன் ஆசிரமத்தை விட்டு வெளியே வந்தான். மழை கொஞ்சம் தணிந்து சூரியன் தயக்கமாய் எட்டிப்பார்த்தது. வனமெங்கும் பறவைகள் விடியலின் குதூகலத்தில் இரைந்துகொண்டிருந்தன. அவன் அந்த சால மரத்தடியே வந்து நின்றான். மேலே ஒரு பரத்வாஜம் கூவிக்கொண்டிருந்து. அவன் கூ கூ என்று கூவ அவைகளும் திருப்பிக் கூவின. அவன் புன்னகைத்து மறுபடியும் உற்சாகமாய்க் கூவினான். அதுவும் கூவியது. மீண்டும் ஒரு முறை இவன் கூவும் முன் எதிர் திசையிலிருந்து ஒரு கூவல். இவன் மீண்டும் கூவினான். சில கணங்கள் பதில் இல்லை. இப்போது மீண்டும் கூவினான். பதிலுக்கு அதுவும் கூவியது. இவன் மனம் மெல்லிய பரபரப்படைந்தது. கூவல் வந்த திசை நோக்கி ஓடினான். அங்கே தாரு மரத்தடியே ஒரு மான் நின்றிருந்தது. அதன் கொம்பில் ஒரு விநோத மலர் ஹாரமாக சுற்றப்பட்டிருந்தது. பளிரென கண்பரிக்கும் நீலத்தில் வானம் ஒரு துண்டாய் விழுந்தது போல் என்ன மலர் இது நீலோத்பவமா? நிஷாகாந்தமா? தர்பைகள் அடந்த நிலத்தில் அந்த மானின் கொம்பு மட்டுமே இப்போது தெரிந்தது. அந்த கூவல் சத்தத்தைக் கேட்டான். மான் அந்த திசை நோக்கி ஓடியது. இவனும் ஓடினான். புல் அடர்ந்த ஒற்றையடிப்பாதை மரங்களுக்கு இடையே மேல் நோக்கிச் சென்று கொண்டேஇருந்தது. மான் தாவி தாவி அதில் ஓட இவனும் ஓடினான். திடீரென அந்த மான் காணாமல் போனது. அதைத் தேடிக்கொண்டே மலை உச்சிக்கு சென்றான். மலையின் உச்சியின் ஒரு செடியில் அந்தப் பூ இருப்பதைக் கண்டான். பரபரபாய் அதன் அருகே ஓடிச்சென்று அந்தப் பூவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மெல்ல அதைப் பறித்து, முகர்ந்தவாறே, நிமிர்ந்து எதிரே இருந்த பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்தவன் அதிர்ந்தான். அந்த பள்ளத்தாக்கெங்கும் கண்ணுக்கு எட்டிய வரை அந்த பூக்கூட்டம். வானம் சரிந்து பூமி எங்கும் மூடிக்கிடப்பதை போன்ற ஒரு மாயம்.
மனம் கசிய மண்டியிட்டு அமர்ந்து அழுதான். அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தான். கையில் ஒரு மலர் மாலையுடன் அவள் நின்றிருந்தாள். இதைத் தேடித்தானே வந்தீர்கள் என்றாள். அவன் தோற்றம் அவளுக்கு விநோதமாக இருந்தது. அவள் தோற்றம் அவனுக்கு அதைவிட விநோதமாக இருந்தது. அவள் அவனை அருகே அழைத்தாள். அவன் ஒரு கணம் மெல்ல பயந்து காலை பின் வைத்து செல்லப்பார்த்தான். அவள் சட்டென ஓடி வந்து அவன் கைகளை பிடித்துக் கொண்டாள். ஏன் இப்படி பயப்படுகிறீர்கள் நான் உங்களை ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன் என்று புன்னகைத்தபடியே அவனைக் குறுகுறுப்பாய் பார்த்தாள். அவள் பார்வை அவனை என்னவோ செய்தது. கையிலிருந்த மாலையை அவன் தலையிலிருந்த கொம்புகளில் சுற்றினாள். அவன் மந்திரத்தில் கட்டுண்டவன் போல மனம் மயங்கி நின்றிருந்தான். அவள் குரல் அவனுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. சற்று முன் கேட்ட கரிச்சானின் அதே குரல். உங்கள் குரல் ஏன் பரத்வாஜத்தின் குரல் போல் உள்ளது ரிஷியே என்றான். ஏனெனில் நான் பெண் என்றாள். ஓ பெண் என்றால் என்ன ரிஷியே என்றான். நான் ரிஷியல்ல பெண். அதிலும் தாசி.என்றாள். அவனுக்குப் புரியவில்லை. இந்த ஹேமகூடத்தைத் தாண்டி விநோதமான பழக்கங்கள் கொண்ட ரிஷிகளும் உள்ளார்கள் என்று அவன் தந்தை சொல்லியிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. அவள் உடலையே வெறித்துப் பார்த்தான். அவள் குரல் குயில் போல இருந்தது. உடலோ மான் போல இருந்தது. நீங்கள் ஏன் இப்படி இருக்கறீர்கள் ரிஷியே.. உங்கள் மரவுரி விநோதமாக உள்ளது என்றான். அவள் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவனையே ஆசையாகப் பார்த்துகொண்டிருந்தாள். அவன் கண்கள் இன்னமும் மருட்சியாக இருந்தது. அவள் மான்குட்டி... மான்குட்டி எனக் கொஞ்சினாள். அவன் ஏதோ கேட்க முற்பட அவள் தன் விரல்களால் அவன் உதடுகளை மூடி, மெல்ல அவன் தலையிலிருந்த மான் கொம்புகளை வருடியபடியே வந்து உச்சியில் கைவைத்து வருடினாள். அவன் கண் செருகி வசமிழந்தான். உங்கள் பெயர் என்ன ரிஷியே என்று குழறிக்கேட்டான். என் பெயர் விசாலி என்றாள். என் பெயர் என்று அவன் சொன்னதும். தெரியும் ரிஷ்யசிருங்க மகரிஷி என்றபடி அவனை இறுக்கி அணைத்தாள். இருவரும் கால்களை நிலத்தில் ஊன்றி நிற்கமுடியாமல், தடுமாறிச் சரிந்தனர். மேகங்கள் மெல்ல முழங்கிப் பொழியத் தயாராகின...

No comments:

Post a Comment