Friday, March 21, 2014

மாயா ஏஞ்சலோ - கவிதை






தாய், மனைவி, மகள், சகோதரிகள், தோழிகள் என என் வாழ்வை அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு பெண்மைக்கும் மாயா ஏஞ்சலோவின் இக்கவிதையை சமர்ப்பிக்கிறேன்...

நான் எழுந்து கொண்டிருக்கிறேன்

நீங்கள் எழுதுங்கள் வரலாற்றில் என்னைப் பற்றி
உங்கள் கசப்பான திரிக்கப்பட்ட பொய்களால்
நீங்கள் இட்டுச் செல்லுங்கள் என்னை
மோசமான அசுத்தங்களுக்கு
ஆனால் அப்போதும் நான் எழுவேன்
தூசைப் போல

என் மிடுக்கு உங்களை உறையச் செய்கிறதா?
ஏன் சோர்வில் பொதிந்தீர்கள்
ஏனெனில் நான் துள்ளித் திரிகிறேன்
வதியும் வீட்டில் எண்ணைக் கிணறு கிடைத்தவளாய்

பெளர்ணமியே போலவும் சூரியனே போலவும்
உறுதியாக அலைகளை உயரமாக கொதிக்கச் செய்ய
சிறப்பாக மலர்வதற்கான நம்பிக்கையே போலவும்
நான் எழுவேன்

நான் உடைந்து போவதை பார்க்க விரும்பனீர்களா?
குனிந்த தலையும் தாழ்ந்த கண்களுமாக?
கண்ணீர் துளி உதிர்வதை போன்ற தொங்கிய தோள்களோடு
ஆன்மாவில் நிறைந்த கண்ணீரால் துவண்டு போவதை?
என் பெருமிதம் உங்களை தொந்தரவு செய்கிறதா?
இதை துயரார்ந்த ஒன்றாக எடுத்துக் கொண்டீர்கள்தானே?
ஏனெனில் நான் சிரிக்கிறேன்
தங்கச்சுரங்கம் என் வீட்டு பின்கட்டில் இருப்பவளாக

நீங்கள் உங்கள் சொற்களால் எனை சுடுங்கள்
நீங்கள் உங்கள் கண்களால் எனை துண்டாடுங்கள்
நீங்கள் உங்கள் வெறுப்பால் எனை கொலை செய்யுங்கள்
ஆனால் அப்போதும் நான் எழுவேன்
காற்றைப்போல

என் நளினம் உங்களை எரிச்சலாக்குகிறதா
அது ஒரு ஆச்சர்யம் போல உங்களுக்கு தோன்றுகிறதா
ஏனெனில் நான் நடனமிடுகிறேன்
என் காற்சந்தியில் வைரங்கள் கிடைத்தவளைப் போல

வரலாற்றின் அவமானகரமான குடிசைகளிலிருந்து
நான் எழுகிறேன்
இறந்த காலத்தின் வலிகளுக்குச் செல்லும் வேர்களிலிருந்து
நான் எழுகிறேன்
நானொரு கருப்புக் கடல், நீளுகிறேன், அகலுகிறேன்
ஆழமாகிறேன், பருக்கிறேன் நான் சூறாவளிகளை கொண்டிருக்கிறேன்
கொடூரமும் அச்சமுமான இரவுகளிலிருந்து
நான் எழுகிறேன்
ஒரு விடியலுகளுக்குள் - அது அற்புதமான தெளிவுள்ளது-
நான் எழுகிறேன்
பரிசுகள் வழங்குகிறேன் அவை என் மூத்தோர் எனக்குத் தந்தவை
நான் தான் ஒரு அடிமையின் கனவு மற்றும் நம்பிக்கை
நான் எழுகிறேன்
நான் எழுகிறேன்
நான் எழுகிறேன்

- மாயா ஏஞ்சலோ, தமிழில்: இளங்கோ கிருஷ்ணன்

Friday, March 7, 2014

அகத்தியம் (நுண்கதை)





கி.பி முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பினீஷிய கடலோடி ஒருவன் ஏடன் வளைகுடாவிலிருந்து கடல் மார்கமாக புறப்பட்டு யவனக் குதிரைகளுடன் புகார் நகரம் வந்து விற்றுச் செல்வதை தன் வழக்கமாக கொண்டிருந்தான். நாற்பதேழு முதல் ஐம்பது நாட்கள் வரை நீளும் அக்கடற் பயணத்தில் குதிரைச் சாணம் நாறும் தன் படுக்கையில் இருந்தபடி அரவம் பிங்கலம் பேசுவதைப் போன்ற குரலில் மென்மையாக பாடுவதும். சோம்பிப் படுத்துறங்குவதுமாய் இருப்பான். ஒரு முறை எட்டாவது நாள் பயணத்தில் வானில் விண்மீன்கள் நகர்ந்து கொண்டிருந்த நள்ளிரவில் காது கூசும் நிசப்தம் உணர்ந்து கலத்தின் முனைக்கு வந்து பார்த்தான். பெளர்ணமி சிறுத்தது போன்ற விண்மீன் ஒன்று வானில் தோன்றி பராகித்துக் கொண்டிருக்க பாலாடை மூடியது போன்ற கடல் நீர் துளியும் அசைவின்றி கட்டிக் கிடந்தது. தன் மொழி பேசும் கறி மிளகு போன்ற நிறமுடைய அடிமை ஒருவனிடம் அதைப்பற்றிக் கேட்க அவன் அவ்விண்மின் அகத்தியம் என்று உரைத்தான். அகத்தியம் தோன்றுவது அரசனுக்கு ஆகாது என்றும் அகத்தியம் தோன்றினால் கடல் அலைகள் கட்டப்படும் என்றும் தென்னாட்டார் நம்புவதாகவும். இது ஏதோ துர்நிமித்தம் என்றும் கலங்கியவாறு சொல்பவனைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே படுக்கைக்குச் சென்றான். அன்றிலிருந்து தினமும் வானில் அகத்தியம் தோன்றுவதும் அது மறையும் வரை அலைகள் அறையப்பட்டிருப்பதும் நிகழ்ந்து கொண்டேயிருந்தன. கரை சேர்வதற்கு இரண்டு நாட்கள் முன்பு விடியலில் தொலைவில் நாவாய்கள் கூட்டம் கூட்டமாய் போவதைப் பார்த்தபடியே நின்று கொண்டிருந்தவன். அவைகள் தீடீரென மறைவதைக் கண்டான். சூரியனை மறைத்துக் கொண்டு கடல் எழுந்து ஆங்காரமாய் ஓடிவர திகைத்து நின்றான். கண்காணா உயரத்திற்கு வானில் தூக்கி எறியபட்ட கடல் நீர் பெருமழை போல் கலம் வீழ அவன் கலம் பலகை பலகையாய் பெயர்ந்து மூழ்கியதில் போதம் இழந்தான். மூன்றாம் நாள் நினைவு திரும்பிய போது எங்கோ ஓர் வைத்திய சாலையில் இருந்தான். அருகிலிருந்த இளம் வைத்தியன் தன் அரும்பு தாடிக்குள் புன்னகைத்தபடியே நீ இங்க வந்த ஒரு நாள் ஆச்சு என பினீஷிய மொழியில் பேசினான். தன் தாய் மொழியை இந்தக் கருப்பன் பேசுகிறானே என்கிற ஆச்சர்யம் ஏதுமின்றி அவன் இவனைப் பார்த்தான். உன் தண்டுவடத்தில் ஆழமான வெட்டுக் காயம் இருக்கு நீ கொஞ்ச நாள் நடக்க முடியாது என்றவன் கண்களில் ஆர்வம் மின்ன அகத்தியம் தோணுச்சாமே கண்டோ என்றான். இவன் ஆம் என தலையசைத்தான். சரிதான்.. அதாக்கும் அங்க மதுரை பத்திக்கிட்டு எறியுது அறியுமோ என்றான்.