Monday, January 6, 2014

மனநோயர் காப்பகத்தில் பின்காலனிய நாட்டின் கவிஞன் - நூல் விமர்சனம்




ஒரு பின் நவீன பாணனின் சொல்லிலிருந்து முளைக்கும் நிலம் – ரமேஷ் பிரேதனின் தமிழ் அழகியல் கவிதைகள்

லிங்கரூபிணி, மனக்குகையில் சிறுத்தை எழும், மனநோயர் காப்பகத்தில் பின் காலனிய நாட்டின் கவிஞன் ஆகிய மூன்று தொகுப்புகளின் பெருந்தொகையாக வந்திருக்கும் ரமேஷ் பிரேதனின் இந்தத் தொகுப்பை (மனநோயர் காப்பகத்தில் பின் காலனிய நாட்டின் கவிஞன்) எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது அல்லது இந்தத் தொகுப்பின் மைய இழையாக எது இருக்கிறது என்ற கேள்வி எழுமானால் அதற்கு என்னுடைய வாசிப்பின் பிரதியாக நான் என்ன சொல்வேனோ அதையே இக்கட்டுரையின் தலைப்பாக வைத்திருக்கிறேன்.
தமிழ் அறிவு மரபு, தமிழ் அழகியல் மரபு ஆகியவற்றிற்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்டத் தொடர்ச்சியான வரலாறு உண்டு. இன்றைய நிலையில் எது தமிழ் அறிவு மரபு என்று வகுத்துக் கொள்வது அவ்வளவு எளிதான பணி இல்லை. ஏனெனில் இந்த இரண்டாயிரம் வருட பிரம்மாண்ட வரலாறு என்பது தமிழ் அறிவு மரபு, தமிழ் அழகியல் என்பவைகளை எண்ணற்றப் போக்குகள் உடையவையாக உருவாக்கி இருக்கிறது. இந்த எண்ணற்ற போக்குகள் ஒன்றோடொன்று கூடிச் செல்வதாகவும் வெட்டிச்செல்வதாகவும் இருக்கின்றன. அந்தந்தக் காலத்திற்கான அரசியல் சொற்களோடு அந்தந்தக் காலத்திற்கான சித்தாந்தமாக காலந்தோறும் வேறு வேறாய் இது வடிவெடுத்துக் கொண்டே வந்திருக்கிறது என்ற போதும் தமிழ் அறிவு மரபு என்பதற்கு இரண்டு பொதுவான வரையறைகளை நாம் சொல்லக் கூடும் 1. ஆரிய மரபிலிருந்து முற்றாய் தன்னைத் துண்டித்து தனித்துக் காட்டிக் கொள்வது 2. வைதீக சிந்தனைக்கு எதிரான தொடர்ச்சியான எதிர்ப்பை தன் இயல்பாய் வைத்திருப்பது ஆகியவற்றை சொல்லலாம்.
இந்திய பெருந்தேசிய விடுதலைக்குப் பிறகு எழுத வந்தவர்களில் தமிழ் அறிவு மரபு, தமிழ் அழகியல் மரபு குறித்த பிரக்ஞையோடு எழுத வந்தவர்கள் என பாரதிதாசன், சி.மணி, பிரமிள் போன்றவர்களை நாம் குறிப்பிடலாம். இவர்கள் மூவரும் முன் வைத்த தமிழ் அழகியல், தமிழ் அறிவு மரபு என்பதுமே கூட தம்மளவில் வேறு வேறு வகையான பார்வைகளை உடையது என்பதைப் போலவே இம்மரபில் வைத்து நோக்கக் கூடிய ரமேஷ் பிரேதனின் கவிதைகளும் முன்னவர்கள் பார்வையிலிருந்து சற்று வேறானதே என்று சொல்லலாம்.

ரமேஷ் பிரேதனின் தமிழ் அறிவு மரபு, தமிழ் அழகியல் நோக்கு ஒருவகை பின் நவீனத்தன்மை உடையது என்பதைச் சொல்ல வேண்டியது இல்லை. பின் நவீனக் கருத்தியலின் இயல்புகளான பெருங்கதையாடல்களை மறுப்பது, லிங்க மையச் சொல்லடல்களை தகர்ப்பது, சகல விதமான அதிகாரங்களையும் மறுப்பது போன்றவைகளை இவரின் தமிழ் அறிவு மரபு தமது இயல்பாகக் கொண்டிருக்கிறது.
கவித்துவத்தின் அபோதமான மனநிலையில் மூன்று காலங்களுக்குள்ளும் ஊடுருவிச் செல்லும் இக்கவிதைகள் காலங்களை மாற்றி மாற்றி அடுக்கி நிலத்தை மறு கட்டமைப்புச் செய்வதன் வழியாக தனக்கானப் பிரத்யேகமானதொரு தமிழ் நிலத்தை தன் சொற்களில் உருவாக்கிக் கொள்கிறது. அவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட அந்நிலம் ஏக காலத்தில் லெமூரியாவாகவும், சிந்து சமவெளியாகவும், ஈழமாகவும், பாண்டிச்சேரியாகவும் ஒரு மங்கிய தோற்றத்துடன் இருக்கிறது. அங்கு வசிக்கும் குடிகள் வேளிர்களாகவும் தாய் வழிச் சமூகத்தை பேணும் ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமூகமாகவும் அந்நிலத்தின் கலைஞன் பாணனாகவும் இருக்கிறான். எதார்த்தத்தை புனைவின் வழியாக எதிர் கொள்ளும் இத்தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் கவிஞனின் இலட்சியவாத தேசியத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் உள்ள முரண்களை ஆற்றாமையாக குறிப்பிடுவதாகவும் தமது நெஞ்சில் உள்ள கனவை கண்கள் மின்ன பேசுவதாகவும் உள்ளன.

ரமேஷ் கூற்று
ஊரிலிருந்து
செத்த மாட்டைத் தூக்கி வந்து
தோலுரித்து விற்ற காசில்
சாரயம் வாங்கினோம்
பங்கு போட்டுப் பிரித்த கறியில்
தனதை வறுத்துக் கொண்டு வந்தான்
ஸ்ரீநிவாஸன்

தென்னந்தோப்பில்
மட்டைகளைப் பரப்பி
கூடி அமர்ந்து குடித்தோம்
எலும்பிலிருந்து கறியை
கடித்து இழுத்தோம்
(கெழ மாடு)

ஞானசம்மந்தன் கேட்டான்
மாடு சைவமா வைணவமா

நான் சொன்னேன்: இது
பாய் வீட்டு மாடு

இக்கவிதை கவிதை சொல்லியின் மனதில் உள்ள லட்சியவாத தேசியத்தின் இயல்பு என்ன என்றும் அந்நிலத்தில் யார் வதிய முடியும் என்றும் சொல்வதாகவே நான் புரிந்து கொள்கிறேன். செத்த மாட்டைத் தூக்கி வந்து உண்பது எனும் செயல் பெளத்தர்களுடையது. புத்தமதம் செத்த மாட்டை உண்ண மட்டுமே அனுமதிக்கிறது என்பதை நாம் அறிவோம். தோல் விற்ற காசில் சாரயம் வாங்குகிறார்கள். கறி வறுத்து வருபவன் ஸ்ரீநிவாஸன் அதாவது வைணவன். ஞானசம்பந்தன் எனும் சைவன் கேட்கிறான் மாடு சைவனுடையதா வைணவனுடையதா என ரமேஷ் சொல்கிறான்: இது பாய் வீட்டு மாடு.

கறுப்புத் தாமரை
அல்குல் என்னும்
ஒரு சொல் படிமம்

முகம் புதைத்து அழ
ஏற்ற இடம்
உலகில் வேறெது

காலையில் கண் விழித்ததும்
தொட்டு வணங்கிய பிறகு
வேறு காரியம் ஆற்றுக

மழிக்காத தூய அல்குல்
படித்தோரை மனம் பிறழ வைக்கும்
ஒரு சொல் படிமம்
கடவுள் தந்த கரிய மலர்

ரிஷிகளே அதன் புகழ் பாடுவோம்

இந்தக் கவிதை லிங்க மையவாத எதிர்ப்புணர்விலிருந்தும் தாய் வழிச் சமூக வழிபாட்டு மனதிலிருந்தும் தோன்றும் ஒரு அரசியல் பிரதி. ரிஷிகளே அதன் புகழ் பாடுவோம் என்ற இறுதி வரியில் உள்ள அறை கூவல் இதை அல்குல் மீதான பால் மயக்கம் உடைய ஓர் எளிய ஆண் மனதின் கவிதை என்பதிலிருந்து உயர்வாக்கம் (Sublimate) செய்கிறது.

ரூபினியிடம் வேண்டுதல்

நான்கு கோபுர வாசல்களும்
அடைக்கப்பட்ட பின்
நான் எப்படி தப்பிப்பது

ஒரே இடத்தில் வாழ்ந்து
அலுத்துவிட்ட நான்
அவனைக் கொத்திவிட்டு
உடம்பிலிருந்து வெளியேறினேன்

நாளை காலையில்
அடைக்கப்பட்ட கோயிலுக்குள்
அடைக்கப்பட்ட நான்
காவல் துறையினரிடம்
சிக்கிக் கொள்வேன்

நீலம் பாரித்த அவனது உடலில்
எனது கடிதடம் கண்டு
பூசாரி காவலரை அழைப்பார்
எங்கு பதுங்கினாலும்
கண்டுபிடித்து அடித்துக் கொல்லப்படப்போகும் நான்
பொற்றாமரைக் குளத்தில்
வீசப்படுவேனா

இந்த இரவு
விடியக்கூடது
எனது நஞ்சு கலந்து
அணைந்த அவனது நெற்றிக்கண்
இனிக் கிழக்கில் உதிக்கலாகாது

ரூபினி
லிங்கனைக் கொன்று விட்டேன்
அருளி அடைக்கலம் தா

நீ உணரும் அதே விடுதலை
எனக்கும் வேண்டும்

உன் புழைக்குள்
புகுந்து பதுங்க
ஏது செய் தேவி

நான் பாம்புமட்டுமல்ல என்பது
உனக்கு மட்டும்தான் தெரியும்

ரமேஷ் பிரேதனின் கவிதையில் சைவ மரபு ஒன்று தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஆனால் அம்மரபு லிங்க மையச் சொல்லாடல்களை நீக்கம் செய்வதாகவும் உமையையும், காரைக்கால் அம்மையையும் பெண்ணுருக்களையும் கொண்டாடுவதாகவும் இருப்பதை நாம் கவனிக்கலாம். பெண்ணிய உரையாடல்கள் சார்ந்த இந்த போதம் தமிழ் அறிவு மரபிற்கு ரமேஷ் பிரேதனின் பின் நவீனச் சிந்தனையின் பங்களிப்பு எனலாம்.

இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் எளிமையான நேர் கோட்டுத்தன்மையுடன் வாசகனுடன் உரையாடும் தொனியிலோ வாசகனுக்கு தெரிவிக்கும் தொனியிலோ எழுதப்பட்டுள்ளன. ஒரு சில கவிதைகள் உரைநடைக் கவிதையின் பாணியில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு கவிதை பா வடிவில் எழுதப்பட்டுள்ளது. சொற்களை கையாள்வதில் ரமேஷ் பிரேதன் முன்னிலும் அதிக தாரளத்தை இத்தொகுப்பில் காட்டி உள்ளார். இது சில கவிதைகளுக்கு பாதமாக முடிந்திருந்த போதும் சொற்கட்டுமானத்திலும் கவிதையின் உள்ளடக்கத்திலும் உள்ள அபோதமும், உணர்வெழுச்சியும் அதை கவிதையாக்கி விடுகின்றன. அதே சமயம் ஒரு சில கவிதைகளில் அந்த அபோதமும் உணர்வெழுச்சியும் எளிய வெளிப்படுத்தல்களாக குறுகும் போது அந்தக் கவிதைகள் பரிதாபமாக தோற்று இருக்கின்றன. ரமேஷ் பிரேதன் அவ்வகைக் கவிதைகளை தவிர்த்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளின் இயல்பென நான் கருதும் இன்னொரு விஷயம் இவைகளில் சில அரசியல் கவிதைகள் குறிப்பாக ஈழம் சார்ந்த அல்லது தமிழ் நிலம் சார்ந்த கவிதைகள் வேறு சில கவிதைகள் கவிதை சொல்லியின், கவிஞனின் தனிப்பட்ட அகம் சார்ந்த கவிதைகள் இன்னும் சில கவிதைகள் கவி மொழியின் பித்தில் கவிஞனின் சமூகமனமும் தனிமனிதமனமும் இணைந்திருக்கும் புள்ளியில் உருவாகி வருபவை. சமூகத்தின் சிக்கலை தன் சிக்கலாகவும் தன் சிக்கலை சமூகத்தின் சிக்கலாகவும் ஒன்றை இன்னொன்றில் பிரதியிட்டு பார்த்து குலறலாக வெளிப்படும் கவிதைகள். இதைத் தவிர அறிவார்ந்த மனதின் கவிதைகளும் இத்தொகுப்பில் உண்டு. ”பின்னைக் காலனிய அறிவுத் தோற்றவியல்” போன்ற கவிதைகளை இவ்வகையில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம்.

இக்கட்டுரையில் மேற்கோள் காட்டியதைத் தவிரவும் மீன் குழம்பி, நான் கொன்ற மகனுக்கும், ஈன்ற மகளுக்கும் சொல்லிக் கொள்வது, ஹலால் முறைப்படி, காலனிய மழை, பெளத்த சிந்தனைகள், மலைப்பிரசங்கம், தொலைந்து போன தீவு போன்ற கவிதைகள் இத்தொகுப்பின் மிக முக்கியமான கவிதைகள் என நான் கருதுகிறேன். இதில் தொலைந்து போன தீவு என்ற கவிதையை இக்கட்டுரையின் தலைப்பை நியாயப்படுத்தும் கவிதை என்றே சொல்வேன். உரையாடல் வடிவில் அமைந்த அக்கவிதையில் ‘நீ’ என்ற சொல்லால் முன்னிலையில் விளிக்கப்படுவது இலங்கை மட்டுமல்ல “தமிழ் அணங்கு” என்றே நான் புரிந்து கொள்கிறேன். அக்கவிதை கீழே:



தொலைந்து போன தீவு

யாருமில்லை உனக்கு – ஒரு
நாடுமில்லை
நீருமில்லை – சக
உடம்புமில்லை
தேவையில்லை எனக்கு
ஒரு நாடும் – உன்
சிறு நீரும் – அந்
நீரின்றி அமைந்த உன் உடம்பும்

எல்லா இடங்களிலும் பிணங்கள்

யாருமில்லை உனக்கு
பிணங்களைத் தவிர

தின்ன ஏதுமில்லை எனக்கு
நீ ஈன்ற பிணங்களைத் தவிர

உனக்கு என்ன பிரச்சனை
என்னை புணர வேண்டுமா

இல்லை
எனக்குக் கைப்பிடியளவு தீவு வேண்டும்
உனது யோனி வடிவத்தில்

தயவு செய்து
எனது யோனியை
உனது கவிதை ஆக்காதே

நிறுத்திக்கொள்
உனதும் எனதும்
கவிதை இல்லை
மண்.