Tuesday, August 24, 2010

ஒரு நுண்கதை - கனவாட்டம்


ஃப்யூனஸ் அயர்ஸில் மந்திரவாதி ஒருவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் பெயர் மார்டின் சார்க்கோ. ஒருநாள் அவனைக் காண போர்ஹே சென்றிருந்தார். அவன் வீட்டில் தங்கிய போது அன்றிரவு அவருக்கு ஒரு கனவு வந்தது. கனவில், ஒரு வீட்டின் கண்ணாடி சுவற்றின் அருகே அமர்ந்தவாறு புலியைப் பற்றிய கதை ஒன்றை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். வெளியே மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. எதேச்சையாய் தெருவைப் பார்த்த போது யாருமற்ற வீதிகளில் புலி ஒன்று தனித்து அலைந்து கொண்டிருந்தது. புலியை தொடர்ந்தவாறு கருப்பு நிற உடையணிந்து அந்த மந்திரவாதி சென்று கொண்டிருந்தான். அவனின் கையில் உள்ள மந்திர கோலின் ஒவ்வொரு சொடுக்குக்கும் புலியின் உடலில் இருந்த ஒவ்வொரு வரியாக மறைந்து கொண்டு வந்தது. புலியின் கடைசி வரியும் மறைந்து அது வெறும் மஞ்சள் நிறத்திற்கு மாறிய போது மழை நின்று வெயில் காய்ந்து கொடிருந்தது. புலி அந்த வெயிலின் மஞ்சளுக்குள் நுழைந்து மறைந்தது. அந்த மந்திரவாதி தன் கருப்பு உடையுடன் இரவை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினான்.

ஃப்யூனஸ் அயர்ஸில் மந்திரவாதி ஒருவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் பெயர் மார்டின் சார்க்கோ. ஒரு நாள் அவனைக் காண போர்ஹே சென்றிருந்தார். அவன் வீட்டில் அவர் தங்கிய போது அன்றிரவு சார்க்கோவுக்கு ஒரு கனவு வந்தது. நகரெங்கும் மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்த போது அவனுக்கு வெயில் தேவைப்பட்டது. வெயிலின் மஞ்சளும் சீற்றமும் தீட்சண்யமும் எங்கு கிடைக்கும் என அவன் வீதியெங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்த போது ஒரு வீட்டின் கண்ணாடி சுவருக்கு உட்புறம் போர்ஹே அமர்ந்து எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்தார். வெயில் அவரின் பேனா நுனியில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு அந்தப் புலியை வீதிக்குள் வரவைத்தான்.

ஃப்யூனஸ் அயர்ஸின் கனவில் புலி ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. கனவின் விசித்திர புதிர்பாதைகளுக்குள் அலைந்த கொண்டிருந்த அது. வாழ்விலிருந்து கனவுக்குள் நுழைவதைப் போல். கனவிலிருந்து வாழ்வுக்குள் நுழைவதைப் பற்றி கனவு கண்டு கொண்டிருந்தது. அப்போது போர்ஹே கண்ணாடி சுவருக்குள் அமர்ந்து எதையே எழுதிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டது. அவர் ஒரு புலியின் கனவைப் பற்றி எழுதிக் கொண்டிருந்தார். அவர் எழுதிய புலியின் கனவில் அது வாழ்விலிருந்து கனவுக்கு வருவதை பற்றி ஏங்கிக் கொண்டிருந்தது. வாழ்விலிருந்து கனவுக்கு வரும் வழியில் போர்ஹே அதை அனுப்பி வைத்தார். அந்த வழியாகவே இந்தப் புலி கனவிலிருந்து வாழ்வுக்கு வந்தது. போர்ஹேவின் பேனா நுனியில் ஒரு வெயிலென ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

Monday, August 16, 2010

என் பழைய கவிதைகள் இரண்டு

கடல் விளையாட்டு


நெடுநேரம்
கடலில் விளையாடிய சிறுவன்
கடலை வீட்டிற்கு கொண்டு செல்ல விரும்பினான்
பிளாஸ்டிக்காகிதத்தில்
கொஞ்சம் அடைத்துக் கொண்டு போனான்
அலையும்
ஒசையும்
மணலும்
நீலமும்
விகாசிப்புமற்ற
அந்தக்கடலில்
உப்பு மட்டும்
இருந்தது
வெறும்
உப்பு மட்டும்



வேடன்

கவை நிறைய அம்பிருந்தும் ஏதொன்றையும் பிரயோகிக்க மனம் கூசும் வேடனொருவன் அம்பினும் கூரிய பசி பாய்ந்து உழன்ற போது செம்பூத்துப் பறவை ஒன்றை பார்த்தான்.பகலெல்லாம் அவன் விரட்டிய போதும் கிளை கிளையாய்த் தாவி மறைந்த அதனை தேடியவாறு காடெங்கும் அலைந்தான். வெறுங்காற்றில் புரண்டு படுக்க சரசரக்கும் சருகுகளுக்கிடையே தாழம்பூ வாசம் மிளிர நெளியும் நச்சரவங்கள் நிறைந்த மூங்கில் காட்டுக்குள் அவன் நுழைந்த போது வானில் முழுநிலவு வந்துவிட்டிருந்தது. அவன் விரட்டிய அப்பறவை நிலவில் அமர்ந்திருக்க கண்டவன் தன் வில்லில் நாணேற்றி ஒரு அம்பை எய்து விட்டு காத்திருக்கத் துவங்கினான். அந்த அம்போ அவனை ஏமாற்றிவிட்டு வெளியின் திக்கற்றத் திக்கில் பறந்து கொண்டிருக்கிறது ஒரு செம்பூத்தே போலும்.