Friday, May 14, 2010

நீலப்பூ - சிறுகதை


அவன் மனம் குறுகுறுக்கத்துவங்கி விட்டது. இனி ஒரு வரியில் கூட மனம் செலுத்த முடியாதென உணர்ந்தான். சலிப்பாய் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு அந்த நீல விளக்கையே வெறித்தான். அது நீல முட்டை போல் இருந்தது. எழுந்து போய் குழல் விளக்கை அணைத்து விட்டு அதன் ஸ்விட்சை தட்டினான். அறை நீலத்தில் ததும்பியது. மனம் சற்று பரபரப்படைந்தது. கட்டிலில் அமர்ந்து தலையணையை விலக்கிப் பார்த்தான். கட்டில் கம்பியில் மலர்ந்திருந்தது அது. அந்த நீல இருளில் தனியொரு நீலமாய் பளீரென ஒளிர்ந்தது. கொசுவலைக் கம்பிகள் சொருகும் இரும்பு குழலுக்குள் இருந்து நீண்டிருந்தது. கட்டிலின் அடர் பச்சை வண்ணத்தில் இரும்பு கம்பிபோல குளிர்ச்சியாய் இருந்தது அதன் காம்பு. மெல்ல அந்தப் பூவை வருடினான். டேபிள் ரோஸ் போல, நீல வண்ணத்தில் ஒளிர்ந்தது. அதன் வாசனையை முகர்ந்தான். சோர்வாய் படுக்கையில் சரிந்தான். இப்போது அறையெங்கும் தாழையின் வாசமும் உடலின் வாசமும் கலந்த அந்தப் பூவின் மணம் பரவியிருப்பதாய் உண்ர்ந்தான். அது வெறும் பிரம்மையோ என்று மனம் ஒரு கணம் குழம்பியது. ஆனால் அந்த வாசம் அவன் நெஞ்சில் நிறைந்திருந்தது.

இப்போது அது நீண்டு தோள்பட்டை கழுத்தின் வழியே நெஞ்சில் படரத் துவங்கியது. “என்னை விடவே மாட்டியா”? என பலகீனமாய் முனகினான். அது கேட்டுவிட்டது போல் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்து நின்றது. அவன் திகைத்தான். அதை மீண்டும் நெஞ்சோடு படுக்க வைக்க முயன்றான். முடியவில்லை. பிறகு அதுவாகவேப் படுத்து அவன் முகம் நோக்கிப் படர்ந்து வந்தது. மெல்ல அந்தப் பூவைத் தொட்டான், இப்போது அதில் உடலுக்கே உண்டான துடிப்பு ஒன்றிருந்தது. விரல்களால் அதை அளைந்தான். அதன் மைய இதழ்களைப் பிரித்துப் பார்த்தான். கடுகளவு சிறு கண் ஒன்று. கண்ணா? விதையா? கண்தான். கண்களுக்கே உண்டான நீர்மை நிறைந்திருந்தது அதில். அந்தக் கண் அவனையேப் பார்ப்பது போல் இருந்தது. ஏனோ அவன் மனம் நெகிழ்ந்தது ”என்னடா இப்படி பார்க்கிறே”? என்றான். அது அவன் கழுத்தை சுற்றிக் கொண்டு கட்டிலின் கீழே இறங்கியது.


அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். மனம் பர பரவென முகங்களை தேடியது. காட்சிகளை தேடியது. அனைத்தும் மிக வறட்சியாய் செயற்கையாய் இருப்பதாய் பட்டது. அது கட்டிலின் எதிர்புறத்திலிருந்து மேலேறி உடலில் படரத் துவங்கியது. உடை நெகிழ அவன் வெறி கொண்டு அதைக் களிக்கத் துவங்கினான்.

ஒரு பேரலையால் இழுத்துச் செல்லப்படுவது போல் வசமிழந்தான். மனம் ஒடுங்கியது, சிதறியது, ஓர் அலை அவனை வானத்தில் தூக்கி எறிந்தது. அவன் வயிற்றில் படீரென வலி துடித்தது. உடல் வில்லாய் வளைந்து வானத்தில் பறந்தான். மிக உயரே போய் சரிந்து வேகமாய் கடலுக்குள் விழுந்தான். தண்ணீர் உடலில் ஊசியாய் அறைந்தது. சட்டென குளிர்ச்சி உடலில் பரவ அமிழ்ந்து கொண்டேயிருந்தான்.

ஆழ்கடலின் நிச்சலனத்தில் சிறு துடிப்பாய் கிடந்தான். வெம்மையான கையொன்று அவன் உடலெங்கும் வருடிக் கொண்டிருந்தது. கண்களைப் பிரிக்கலாமா வேண்டாமா எனக் குழம்பி கனவில் கண்களைப் பிரித்தான். மீனின் உதடுகளை போன்ற உதடொன்று அவனை முகந்து கொண்டிருந்தது. நீலமும் பச்சையும் கலந்த விசித்திரமான நிறத்தில் ஒளிரும் கண்கள், பரபரத்து கண் விழித்தான், நீரில் கூந்தல் அளைய பின்பாதி மீனாய் சென்று கொண்டிருந்தது ஒரு உடல். கடல் கொடிகள் அவன் உடலை முறுக்கின. அதன் நீலம் விசிதிரமாயிருந்தது. அக்வாமறைன்...அக்வாமறைன் என முனகினான்..

அவன் போதம் விழித்தது. அவனுடலில் எதுவோ நெளிந்து கொண்டிருந்தது. உடல் கசகசத்தது, அவன் தன்னை அருவருப்பாய் உணர்ந்தான். ஈரமும் வெப்பமுமாய் தன்னை கவ்வும் மர்ம நாவுகளை உதறிட முயன்றான். சட்டென அந்த உடலை தூக்கி எறிந்தான். மெல்ல சுணங்கி அது மீண்டும் படரத் துவங்கியது. அவனுக்கு எரிச்சலாயிருந்தது. “என்னை கொல்லாம விட மாட்டியா”? என்றான். அது மெதுவாக ஆனால் மூர்கமாக அவனைச் சுற்றிப் படரத்துவங்கியது. “உனக்கு என்ன வேண்டும் ஏன் என்னை வதைக்கிறாய்” என்றான் கோபமாக. அந்த அறை விசித்திரமான வாசத்தில் ததும்பியது. திராவகத்தின் வீச்சமும் பூவின் வாசமும் மூச்சிறுக்க அவன் சுவாசம் திருகினான். திடீரென அதை கரப்பான் பூச்சியென உணர்ந்தான்.


கால்துவள ஒடுபவனை துரத்திக் கொண்டே வருகிறது ஒரு இராட்சச கரப்பான் பூச்சி. தடுக்கி கீழே விழுகிறான். உடலெங்கும் ரணமாய் எழுந்த போது எங்கும் நீலம் நிறம்பிக் கிடக்கிறது. நீல வண்ண தார்சாலையின் இருபுறமும் நீல வண்ண மரங்கள் நீல வன்ண வானத்தில் நீல வண்ண சூரியன், வெளியெங்கும் நீல வண்ண ஒளி அவனின் மிக பக்கத்தில் ஒரு மரமென, நிலத்தில் புதைந்து நின்று கொண்டிருக்கிறது ஐந்து தலை பாம்பொன்று. நீல நாக்கை நீட்டி காற்றை உண்டபடி, வன்மமும் குரோதமும் மிளிர புஸ்...புஸ் என சப்தித்து அவனையே பார்த்தது. சட்டென நெஞ்சில் கொட்ட சதை பிய்ந்து தொங்குகிறது நீல வண்ண சர்பம் போல. பீதியாய் ஓடுபவனுக்கு இரு புறமும் நின்று கொண்டிருக்கின்றன ஐந்து தலை சர்ப மரங்கள்.

முடிவற்ற பாதைகளில் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறான். ஒரு குளம் வருகிறது. இறங்கி ஓடுகிறான், நீரில் மூழ்குகிறான். அவனுக்கு மூச்சு திணறுகிறது. உடல் குளிர்கிறது, கண் விழித்து பார்த்தான். போர்வை முகத்தை மட்டும் மூடியிக்க வெற்று உடல் மின் விசிறிக் காற்றில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

தன் மீது கொடி போல் படர்ந்து கிடக்கும் அதனை பீதியுடன் பார்த்தான். இது பூவே அல்ல. இது நீலம், விஷம், விஷம் வயிற்றில் இறங்கி என்னை கொல்லாமலும், வாயில் வெளியேறி பிழைக்கவிடாமலும், தொண்டையில் நின்று வதைக்கும் ஆலகாலம். என் ஆக்ஞையை நசுக்கிக் கொண்டு தண்டுவடத்தில் பூத்திருக்கும் ஹைபோதாலமஸே உன்னை நான் நேசிப்பது போலவே வெறுக்கிறேன். ஒரு காப்பியின் சுவை போல நீ கசத்தினிக்கிறாய். காப்பி நதியின் கரையில் வளரும் இலைகளற்ற நீலப் பூவே உன் இராட்சச வேர்கள் என் நெருப்பை வற்றப் பருகாதிருக்கட்டும். அவன் உன்மத்தம் கொண்டவனாய் உளறிக் கொண்டிருந்தான்.

உறக்கமற்ற விழிகள் நெறுப்பென எரிந்தன. அவன் உதடை கவ்வியதொரு உதடு சிறுக அந்நெருப்பு உடலெங்கும் பரவியது. அவன் உடல் தகதகவென எரியத் துவங்கியது. நெருப்பின் ஆழத்திலும், நுனியிலும் எண்ணற்ற நீலப்பூக்கள் பூத்து உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன. விர்ரென வான் நோக்கி பாயும் அதன் காம்பை பற்றினான் அது ஒரு சிறகுள்ள குதிரையாகி வானில் பறந்தது. தாவி அதில் ஏறினான். அவன் நீலமற்ற
-4-
நீலத்துக்குள் கரைந்தான். திடீரென அறையின் நீல வெளிச்சத்தில் மலர்ந்திருக்கும் நீலப் பூவை நினைத்தான். நீலத்தில் பூத்திருக்கும் தனியொரு நீலப் பூவாய் தனை உணர்ந்தான். மனம் லேசாகியது, கண்ணீர் பெருகியது. உடல் கனத்து விழுந்தான். விழுந்த இடம் நிலவு. தனியனாய் தனை உணர்ந்தான். தலைக்கு மேலே அவன் பூமி ஒரு நீலப் பூவென மிதக்கக் கண்டான். இலையும் காம்புகளுமற்ற நீலப்பூ. எதையோ புரிந்து கொண்டதைப் போல சிரித்தான். அவன் குதிரை சற்று தள்ளி நின்று கொண்டிருந்தது. அதன் பின்புறம் இவனை இம்சித்தது. வெறி கொண்டவனாய் தாவி அதன் மேல் அமர்ந்தான். வெளியெங்கும் நீல மீனகள் நிசப்தமாய் நீந்திக் கொண்டிருந்தன. நீலப்பூக்கள் மிதந்து போவது போல, மெல்ல கரம் வலுவிழந்தது. தோள்பட்டையின் பின்புறம் வலி எடுக்க துவண்டு விலகினான்.

தன் முகத்தை எதுவோ வெப்பமும் ஈரமுமாய் முகர்ந்து கொண்டிருப்பது போல் உணர்ந்தான். கண் விழித்துப் பார்தான். சட்டென அந்தப் பூ எதையோ உள்ளிழுத்துக் கொண்டது. அவன் உடலெங்கும் கம்பளி பூச்சிகள் ஊர்வதாய் உணர்ந்தான். அறையின் வீச்சம் அவன் குடலை குமட்டியது. அவனால் எழ முடியவில்லை. “என்னை விடு, நான் பலவீனமானவன்” அதனிடம் கெஞ்சினான். அது மேலும் இறுகியது. அந்த பூவை பிய்த்தெறிந்து விட வேண்டும் என் எண்ணினான். ஆனால் அதைத் தொட இப்போது பயமாகவுமிருந்தது. “நான் என்ன பண்ணுவேன்” என அரற்றினான். அவனுக்கே அவன் மேல் கழிவிரக்கம் வந்தது. கண்கல் கசிய தொண்டை அடைத்தது. சில கணங்கள் அப்படியே படுத்திருந்தான். அவன் அகங்காரம் விழித்தது. தன்னை சுற்றியுள்ள கொடியை பிய்ததெறிய பற்றி இழுத்தான். அது மேலும் மேலும் இறுகிக் கொண்டிருந்தது. “உன்னை கொல்லுவேன்” “உன்னை கொல்லுவேன்” என வெறி பிடித்தவனாய் பற்களை இறுக்கி அதைப் பிடித்து இழுத்தான். மீண்டும் உடைந்து அழுதான். அது அவன் உடலெங்கும் படர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. இப்போது அவனை இறுக்கிய கொடிகளில் எண்ணற்ற நீலப் பூக்கள் மலர்ந்திருந்தன. அவ்வறையே நீல வெள்ளத்தில் ததும்பிக் கொண்டிருந்தது. மெல்ல அவன் நினைவிழந்தான். கண் விழித்த போது சுதந்திரமாய் தனை உணர்ந்தான். நன்கு விடிந்திருந்தது. அவசரமாய் தலையணையை விலக்கி கட்டில் கம்பியை பார்த்தான் அது வெறுமையாயிருந்தது.

நன்றி : லும்பினி.இன்

1 comment: