Tuesday, May 25, 2010

மதமும் விஞ்ஞானமும் - ஐன்ஸ்டின்



(இந்தக் கட்டுரை ஐன்ஸ்டினால் 1930ல் எழுதப்பட்டு நியூயார்க் டைம்ஸ் வார இதழில் வெளிவந்தது. 1954 ல் ஐண்டினின் கருத்துக்கள் என்ற நூலில் மீண்டும் வெளியிடப்பட்டது. 2008ல் சிறந்த விஞ்ஞானிகள் சிறந்த எழுத்துக்கள் என்று ரிச்சர்டு ட்வாக்கின்ஸ் என்ற உயிரியல் விஞ்ஞானி தொகுத்த நூலில் இடம் பெற்றுள்ளது)

ஆன்மீக இயக்கத்தையும் அதன் வளர்ச்சியையும் ஒருவர் புரிந்து கொள்ள விரும்பினால் மனித குலம் எதனைச் செய்தாலும் எதனைச் சிந்தித்தாலும் அவைகள் அனைத்தும் ஆழமாக உணர்கிற தேவைகளை நிறைவேற்றி திருப்தி பெறவும், வலியைப் போக்கி சுகத்தைப் பெறவும்தான் என்பதனை நிரந்தரமாக மனதில் இருத்திக் கொள்ளவேண்டும். மானுட படைப்புகளும் முயற்சிகளும் மனதைக் கிளர்ச்சியுறச் செய்தாலும் உணர்வுகள், ஆதங்கங்கள் ( Feeling and Longing) என்ற இரண்டுமே அந்த மானுட முயற்சிகளையும் படைப்புகளையும் உருவாக்குகிற உந்து சக்தியாகும். இப்போது கேள்வி என்னவெனில் மதச்சிந்தனைகளையும், நம்பிக்கைகளையும் அதனுடைய பரந்த பொருளில் எந்த உணர்வினால் அல்லது தேவையினால் மானுடம் கண்டது? சற்று யோசித்தாலே மதச்சிந்தனைகளும் அனுபவங்களும் பிறக்க பலவிதமான மன உணர்வுகளே காரணம் என்பது தெரியும்.

ஆதிகால மனிதனிடம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக பயமே மத உணர்வுகளைத் தூண்டியது. பசி, காட்டுமிருகங்கள், நோய், மரணம் இவைகளினால் ஏற்படும் பயம் ஆதிகால மத உணர்வுகளுக்கு பிராதான காரணம். இந்த பயம் ஏனெனில் அன்றைய காலக்கட்டத்தில் மானுட சமூகத்திற்கு காரண காரியங்கள் பற்றிய ஞானம் சரிவர வளராமையே ஆகும்.

ஆதிகால மானுடன் துவக்கத்தில் உயிருடன் இருப்பதற்கான காரணத் தொடர்புகளை புரிகிற அளவிற்கு மன வளர்ச்சி பெறாத நிலையில் பசி, பயங்கர மிருகங்கள், மரணம் இவைகள் பற்றிய பயமே எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மத எண்ணங்களை தூண்டியிருக்கிறது. அந்தக் கட்டத்தில் மானுட மனம் சற்றேறக்குறைய தன்னை போன்ற ஒன்றை கற்பிதம் செய்திருக்கிறது. அதனுடைய விருப்பத்தினாலும், ஆற்றாலலும் இந்த பயங்கர நிகழ்வுகள் நடப்பதாக கருதியிருக்கிறது. சடங்குகள், பலிகள் இவைகளைச் செய்து அவைகளிடமிருந்து சலுகைகள் பெற முயற்சித்திருக்கின்றனர்.

அழிவுறாத அந்த சக்தியை திருப்திபடுத்தவும் சலுகைகள் பெறவும் எடுக்கும் இம் முயற்சிகள் பாரம்பரிய பழக்க வழக்கத்திற்கேற்ப பண்பாடுகள் தோறும் இருந்திருக்கிறது. இங்கே நான் குறிப்பிடுவது பயத்தினால் உருவாகும் மதத்தைப் பற்றியே.

இங்கு மதம் என்ற ஒன்று உருவாகவில்லை என்றாலும் பூசாரி சாதி உருவாகி நிலைக்க இது முதல் படியாக இருந்திருக்கிறது. எதைக் கண்டு பயந்தனரோ அதற்கும் இவர்களுக்குமிடையே சமரசம் செய்பவர்களாகி வழி நடத்தும் நிலையை அந்த பூசாரி சாதி உருவாக்கிக் கொண்டது. பல சமூகங்களில் வேறு காரணிகளால் தலைவராகவோ ஆளுபவராகவோ அல்லது சலுகைகளை அனுபவிக்கும் ஆளும் வர்கமாக ஆனவர்கள் இகலோக நடவடிக்கைகளோடு இந்த பூசாரிக் கடமையையும் இணைத்து தங்களது பதவியை உறுதிப்படுத்தி வைத்திருபதைக் காணமுடியும். அந்த வகையில் ஆட்சியாளர்களும் பூசாரிசாதியும் தங்கள் நலன்களை காக்க இணைந்திருப்பதைக் காண முடியும்.

மதம் திரள இன்னொரு முகாந்திரமும் சமூக நிர்பந்தமாகும். தாய், தந்தை, பெரிய சமுகத்தலைவர்கல் எல்லோருமே தடுமாறுபவர்கள், மரணம் அடைபவர்களே. வழிகாட்டவும் அன்பு செலுத்தவும் ஆதரவு நல்கவும் ஒருவர் தேவை என்ற ஆதங்கம் அல்லது தார்மீக அடிப்படை கடவுள் பற்றிய கருத்துருவத்திற்கு மற்றொரு காரணியாகிறது. இந்தக் கடவுள் பரிவுகாட்டுபவர் தகுதிக்கேற்ப தண்டிக்கவும் பரிசு வழங்கவும் செய்பவர். நம்புகிறவர்களின் கண்ணோட்டத்திற்கேற்ப ஆற்றலுள்ள இந்தக் கடவுள் அவர்கள் குலத்தை அல்லது மனித ராசியை நேசிப்பவராகவும், பாதுகாப்பவராகவும் இருக்கிறார். உயிரையும் காப்பவராக, ஆறுதல் கூறுபவராக, நிறைவேறாத ஆசைகளை நிறைவேற்றுபவராக, இறந்தவர்களின் ஆன்மாவை போஷிப்பவராக இருக்கிறார். இது சமூக அல்லது தார்மீக அடிப்படையில் கடவுள் பற்றி உருவாகும் கருத்தாகும். மனித குலம் கடவுள் பற்றிய கோட்பாட்டிற்கு பய அடிப்படையிலிருந்து தார்மீக அடிப்படைக்கு வளர்ந்ததை வியக்கதக்க வகையில் விளக்குதாக இருக்கிறது யூத வேதம் உள்ளது. இந்த மாற்றம் புதிய ஏற்பாடு எனும் வேதத்திலும் தொடர்வதைக் காணமுடிகிறது. நாகரீகமடைந்த எல்லா மக்களின் குறிப்பாக கீழ் திசை மதங்கள் தார்மீக அடிப்படைகளை கொண்டவைகளே. மதங்கள் பய அடிப்படையிலிருந்து தார்மீக அடிப்படைக்கு வந்தது என்பது மக்களின் வாழ்வில் மிகப்பெரிய முன்னேற்றமாகும். இருந்தாலும் ஆதிகால மதங்கள் முழுவதும் பய அடிப்படையிலும் நாகரிகமடைந்த மதங்கள் சுத்தமான தார்மீக அடிப்படையிலும் இருப்பதாக ஒருதலைப்பட்சமான முடிவிற்கு வந்துவிடக்கூடாது என்பதில் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

உண்மையில் எல்லா மதங்களும் இவ்விரண்டின் கலவையாக இருக்கின்றன. இந்த வேறுபாட்டுடன் சமூக வாழ்வின் உயர் மட்டங்களில் தார்மீக அடிப்படையிலான மதமே மேலாதிக்கத்தில் உள்ளது. எல்லா வகையான மதங்களிலும் கடவுளின் அம்சங்கள் மானுட சாயலுடன் இருப்பது என்பது பொது அம்சமாகும். பொதுவாக சிறப்பாக உயர்ந்த மனப்பக்குவம் கொண்ட சமுகப்பிரிவில் உள்ள தனி நபர்களே இந்த உணர்வை தாண்டி உயர முடியும். ஆனால் மத உணர்வில் மூன்றாம் கட்டமாக ஒன்றை நான் கருதுவது உண்டு அது அபூர்வமாக சுத்தமான வடிவில் சிலரிடம் இருக்கும், அதனை நான் காஸ்மிக் ஆன்மீக உணர்வு (Cosmic Religious Feeling) என்று அழைக்கிறேன். இது கடவுள் பற்றிய மானுட சாயல் இல்லாத உணர்வாக இருப்பதால் முழுமையாக இந்த உணர்வு இல்லாதவர்களிடம் இதைப்பற்றி விளக்குவது கடினம். சிந்தனை உலகிலும் இயற்கையிலும் வெளிப்படுகிற விந்தைகளை உணர ஒருவனால் இயலாது போவதை அவன் உணர்கிறான். தனது வாழ்வு சிறைபடுத்தப்பட்டிருப்பதாக கருதுகிறான். அண்ட சராசரங்கள் அனைத்தையும் முழுமையாக கண்டு அனுபவிக்க விரும்புகிறான். இந்த காஸ்மிக் ஆன்மீக உணர்வானது மதங்கள் தோன்றியபோதே தோன்றிவிட்டது. இதற்கு டேவிடின் கூற்றுகள் இன்னும் சில ஞானிகளின் கருத்துக்கள் போன்றவற்றை உதாரணமாக கூறலாம்.

எல்லாக் காலக்கட்டத்திலும் மதத்தின் தன்மைகளில் இந்த வகையான சமய உணர்வுகள் தெளிவாக இருந்திருக்கிறது. இந்த உணர்வுகள் மானுடத் தோற்றத்தில் கடவுள் என்றோ வேதங்கள் என்றோ அறியவில்லை. அதனால் தேவாலயங்கள் அமைத்து அதன் மூலம் மையப்படுத்தப்பட்ட போதனைகள் என்று எதுவும் இருக்கவில்லை. எனவே ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் மத எதிர்ப்பாளர்களே இத்தகைய மேன்மையான சமய உணர்வுடன் இருந்தனர். அவர்கள் காலத்தில் அவர்கள் நாத்திகர்கள் என்றே கருதப்பட்டனர். சில சமயங்களில் ஞானிகளாகவும் கருதப்பட்டனர். இந்த வெளிச்சத்தில் டெமாகிரிட்டஸ், அசிசியின் பிரான்சிஸ், ஸ்பினோசா ஆகியோரைப் ஒன்று போலவே உணர்ந்தவர்கள் எனலாம். கடவுளைப்பற்றிய கருத்தும் இல்லாத வேதங்களும் இல்லாத காஸ்மிக் ஆன்மீக உணர்வை எப்படி பிறரோடு பகிர முடியும்.

எனது கருத்து என்னவெனில் கலை, விஞ்ஞானம் ஆகிய இரண்டும் மக்களிடம் இந்த உணர்வை எழுப்புவதையும் உயிரோட்டமாக வைப்பதையும் முக்கிய கடமையாக கொள்ள வேண்டும். இந்த வகையில் மதத்திற்கும் விஞ்ஞானத்திற்கும் வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு உறவைப்பற்றிய கோட்பாட்டிற்கு வருகிறோம். வரலாற்று ரீதியாக பார்க்கும் போது விஞ்ஞானமும் மதமும் தீர்க்க முடியாத பகைமை முரண்பாட்டில் இருப்பதை ஒருவர் காண்பர். காரணகாரிய நியதிகளை சந்தேகத்திற்கிடமில்லாமல் ஏற்கும் ஒருவர் யாரோ தலையிட்டுதான் இது நடக்கிறது என்ற கருத்தை ஒரு நிமிடம் கூட ஏற்கமாட்டார். அவருக்கு பய அடிப்படையிலான மதமோ தார்மீக அடிப்படையிலான மதமோ இரண்டுமே தேவையில்லை. நல்லதுக்கு வரமும் கெட்டதுக்கு தண்டனையும் தரும் ஒரு கடவுளை அவர்களால் நினைத்துக் கூட பார்க்க இயலாது. ஏனெனில் ஒரு மனிதனின் செயலைத் தீர்மானிப்பது உள்ளார்ந்தோ அல்லது புறக்காரணிகளாலோ ஏற்படும் கட்டாயத் தேவைகளே.

ஆகையினால் விஞ்ஞானம் மத உணர்வை மழுங்கடிக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்படுகிறது. இந்த குற்றச்சாட்டு அநீதியானது ஆகும். ஒரு மனிதனது அற நடவடிக்கைள் பரிவு, கல்வி, சமூக பந்தம் ஆகியவைகளை அடிப்படையாக கொண்டிருக்கிறது மத அடிப்படை இதற்கு தேவையில்லை. செத்த பிறகு கிடைக்கும் தண்டனை அல்லது பரிசு என்ற நம்பிக்கை ஒருவனை நெறிபடுத்தவேண்டும் என்பது உண்மையில் மானுடத்தை கேவலப்படுத்துவதாகும். எனவே ஏன் மடாலயங்கள் விஞ்ஞானத்தை எதிர்த்து சண்டையிட்டன விஞ்ஞானிகளை வேட்டையாடின என்பதைக் காண முடிகிறது. மறுபக்கம் காஸ்மிக் ஆன்மீக உணர்வே விஞ்ஞானத் தேடலுக்கு உன்னதமானதும் வலுவானதுமான உந்து சக்தியாக இருக்கிறது என்பதை நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். மிகுந்த முயற்சியும் ஈடுபாடுமில்லாமல் துவக்ககால விஞ்ஞானத்தை அடைந்திருக்க முடியாது எனப்தை யார் உணர்கிறார்களோ அவர்கள் மட்டுமே உடனடி லெளகீக வாழ்க்கைக்கு அப்பால் இருக்கும் இயற்கையின் பிரமாண்ட எதார்தத்தைக் காணும் ஆதங்கத்தின் வலுவைப் புரிய முடியும்.

வானத்தில் உலாவும் ஜடப்பொருட்களின் இயக்க இயல் நியதிகளை விண்டுரைக்க நியூட்டனும் கெப்லரும் தனிமையில் உழைப்பை வருடகணக்கில் செலவழித்திருக்க வேண்டும் என்பதை யோசித்துப்பார்த்தால் இது புரியும். நடைமுறையில் பெறும் முடிவுகளை வைத்து விஞ்ஞான ஆராய்சி செய்பவர்கள் எளிதில் தவறான கருத்துகளுக்கு ஆட்படும் நிலை உள்ளது. அதிலும் அவர்களைச் சுற்றி விஞ்ஞானத்தின் மீது நம்பிக்கையற்ற உலகமிருக்கிறது. அதிலும் இந்த நம்பிக்கை கொண்டோர்களே உலகெங்கும் நூற்றாண்டுகளாக இருந்து வருகிறார்கள்.

எண்ணற்ற தோல்விகளைச் சந்தித்த பிறகும் விஞ்ஞானிகள் உறுதியுடனும் தனது நோக்கங்களில் விசுவாசத்தோடும் இருப்பதற்கு காரணம் எது என உணர முடியும். அந்த காஸ்மிக் ஆன்மீக உணர்வே ஒருவனுக்கு இந்த பலத்தை தருகிறது. இன்றைய பொருள்முதவாத காலத்தில் ஒரு விஞ்ஞான ஆய்வாளனே உண்மையான முழுமையான ஆன்மீகவாதியாக இருக்கிறான்.



நன்றி: ’ மார்க்சிஸ்ட் ’ மாத இதழ் – ஏப்ரல் 2010
மொழிபெயர்ப்பு: வே.மீனாட்சி சுந்தரம் (சில சொற்றொடர்கள் என் புரிதலுகேற்ப மாற்றப்பட்டுள்ளன)

Friday, May 14, 2010

நீலப்பூ - சிறுகதை


அவன் மனம் குறுகுறுக்கத்துவங்கி விட்டது. இனி ஒரு வரியில் கூட மனம் செலுத்த முடியாதென உணர்ந்தான். சலிப்பாய் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு அந்த நீல விளக்கையே வெறித்தான். அது நீல முட்டை போல் இருந்தது. எழுந்து போய் குழல் விளக்கை அணைத்து விட்டு அதன் ஸ்விட்சை தட்டினான். அறை நீலத்தில் ததும்பியது. மனம் சற்று பரபரப்படைந்தது. கட்டிலில் அமர்ந்து தலையணையை விலக்கிப் பார்த்தான். கட்டில் கம்பியில் மலர்ந்திருந்தது அது. அந்த நீல இருளில் தனியொரு நீலமாய் பளீரென ஒளிர்ந்தது. கொசுவலைக் கம்பிகள் சொருகும் இரும்பு குழலுக்குள் இருந்து நீண்டிருந்தது. கட்டிலின் அடர் பச்சை வண்ணத்தில் இரும்பு கம்பிபோல குளிர்ச்சியாய் இருந்தது அதன் காம்பு. மெல்ல அந்தப் பூவை வருடினான். டேபிள் ரோஸ் போல, நீல வண்ணத்தில் ஒளிர்ந்தது. அதன் வாசனையை முகர்ந்தான். சோர்வாய் படுக்கையில் சரிந்தான். இப்போது அறையெங்கும் தாழையின் வாசமும் உடலின் வாசமும் கலந்த அந்தப் பூவின் மணம் பரவியிருப்பதாய் உண்ர்ந்தான். அது வெறும் பிரம்மையோ என்று மனம் ஒரு கணம் குழம்பியது. ஆனால் அந்த வாசம் அவன் நெஞ்சில் நிறைந்திருந்தது.

இப்போது அது நீண்டு தோள்பட்டை கழுத்தின் வழியே நெஞ்சில் படரத் துவங்கியது. “என்னை விடவே மாட்டியா”? என பலகீனமாய் முனகினான். அது கேட்டுவிட்டது போல் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்து நின்றது. அவன் திகைத்தான். அதை மீண்டும் நெஞ்சோடு படுக்க வைக்க முயன்றான். முடியவில்லை. பிறகு அதுவாகவேப் படுத்து அவன் முகம் நோக்கிப் படர்ந்து வந்தது. மெல்ல அந்தப் பூவைத் தொட்டான், இப்போது அதில் உடலுக்கே உண்டான துடிப்பு ஒன்றிருந்தது. விரல்களால் அதை அளைந்தான். அதன் மைய இதழ்களைப் பிரித்துப் பார்த்தான். கடுகளவு சிறு கண் ஒன்று. கண்ணா? விதையா? கண்தான். கண்களுக்கே உண்டான நீர்மை நிறைந்திருந்தது அதில். அந்தக் கண் அவனையேப் பார்ப்பது போல் இருந்தது. ஏனோ அவன் மனம் நெகிழ்ந்தது ”என்னடா இப்படி பார்க்கிறே”? என்றான். அது அவன் கழுத்தை சுற்றிக் கொண்டு கட்டிலின் கீழே இறங்கியது.


அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். மனம் பர பரவென முகங்களை தேடியது. காட்சிகளை தேடியது. அனைத்தும் மிக வறட்சியாய் செயற்கையாய் இருப்பதாய் பட்டது. அது கட்டிலின் எதிர்புறத்திலிருந்து மேலேறி உடலில் படரத் துவங்கியது. உடை நெகிழ அவன் வெறி கொண்டு அதைக் களிக்கத் துவங்கினான்.

ஒரு பேரலையால் இழுத்துச் செல்லப்படுவது போல் வசமிழந்தான். மனம் ஒடுங்கியது, சிதறியது, ஓர் அலை அவனை வானத்தில் தூக்கி எறிந்தது. அவன் வயிற்றில் படீரென வலி துடித்தது. உடல் வில்லாய் வளைந்து வானத்தில் பறந்தான். மிக உயரே போய் சரிந்து வேகமாய் கடலுக்குள் விழுந்தான். தண்ணீர் உடலில் ஊசியாய் அறைந்தது. சட்டென குளிர்ச்சி உடலில் பரவ அமிழ்ந்து கொண்டேயிருந்தான்.

ஆழ்கடலின் நிச்சலனத்தில் சிறு துடிப்பாய் கிடந்தான். வெம்மையான கையொன்று அவன் உடலெங்கும் வருடிக் கொண்டிருந்தது. கண்களைப் பிரிக்கலாமா வேண்டாமா எனக் குழம்பி கனவில் கண்களைப் பிரித்தான். மீனின் உதடுகளை போன்ற உதடொன்று அவனை முகந்து கொண்டிருந்தது. நீலமும் பச்சையும் கலந்த விசித்திரமான நிறத்தில் ஒளிரும் கண்கள், பரபரத்து கண் விழித்தான், நீரில் கூந்தல் அளைய பின்பாதி மீனாய் சென்று கொண்டிருந்தது ஒரு உடல். கடல் கொடிகள் அவன் உடலை முறுக்கின. அதன் நீலம் விசிதிரமாயிருந்தது. அக்வாமறைன்...அக்வாமறைன் என முனகினான்..

அவன் போதம் விழித்தது. அவனுடலில் எதுவோ நெளிந்து கொண்டிருந்தது. உடல் கசகசத்தது, அவன் தன்னை அருவருப்பாய் உணர்ந்தான். ஈரமும் வெப்பமுமாய் தன்னை கவ்வும் மர்ம நாவுகளை உதறிட முயன்றான். சட்டென அந்த உடலை தூக்கி எறிந்தான். மெல்ல சுணங்கி அது மீண்டும் படரத் துவங்கியது. அவனுக்கு எரிச்சலாயிருந்தது. “என்னை கொல்லாம விட மாட்டியா”? என்றான். அது மெதுவாக ஆனால் மூர்கமாக அவனைச் சுற்றிப் படரத்துவங்கியது. “உனக்கு என்ன வேண்டும் ஏன் என்னை வதைக்கிறாய்” என்றான் கோபமாக. அந்த அறை விசித்திரமான வாசத்தில் ததும்பியது. திராவகத்தின் வீச்சமும் பூவின் வாசமும் மூச்சிறுக்க அவன் சுவாசம் திருகினான். திடீரென அதை கரப்பான் பூச்சியென உணர்ந்தான்.


கால்துவள ஒடுபவனை துரத்திக் கொண்டே வருகிறது ஒரு இராட்சச கரப்பான் பூச்சி. தடுக்கி கீழே விழுகிறான். உடலெங்கும் ரணமாய் எழுந்த போது எங்கும் நீலம் நிறம்பிக் கிடக்கிறது. நீல வண்ண தார்சாலையின் இருபுறமும் நீல வண்ண மரங்கள் நீல வன்ண வானத்தில் நீல வண்ண சூரியன், வெளியெங்கும் நீல வண்ண ஒளி அவனின் மிக பக்கத்தில் ஒரு மரமென, நிலத்தில் புதைந்து நின்று கொண்டிருக்கிறது ஐந்து தலை பாம்பொன்று. நீல நாக்கை நீட்டி காற்றை உண்டபடி, வன்மமும் குரோதமும் மிளிர புஸ்...புஸ் என சப்தித்து அவனையே பார்த்தது. சட்டென நெஞ்சில் கொட்ட சதை பிய்ந்து தொங்குகிறது நீல வண்ண சர்பம் போல. பீதியாய் ஓடுபவனுக்கு இரு புறமும் நின்று கொண்டிருக்கின்றன ஐந்து தலை சர்ப மரங்கள்.

முடிவற்ற பாதைகளில் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறான். ஒரு குளம் வருகிறது. இறங்கி ஓடுகிறான், நீரில் மூழ்குகிறான். அவனுக்கு மூச்சு திணறுகிறது. உடல் குளிர்கிறது, கண் விழித்து பார்த்தான். போர்வை முகத்தை மட்டும் மூடியிக்க வெற்று உடல் மின் விசிறிக் காற்றில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

தன் மீது கொடி போல் படர்ந்து கிடக்கும் அதனை பீதியுடன் பார்த்தான். இது பூவே அல்ல. இது நீலம், விஷம், விஷம் வயிற்றில் இறங்கி என்னை கொல்லாமலும், வாயில் வெளியேறி பிழைக்கவிடாமலும், தொண்டையில் நின்று வதைக்கும் ஆலகாலம். என் ஆக்ஞையை நசுக்கிக் கொண்டு தண்டுவடத்தில் பூத்திருக்கும் ஹைபோதாலமஸே உன்னை நான் நேசிப்பது போலவே வெறுக்கிறேன். ஒரு காப்பியின் சுவை போல நீ கசத்தினிக்கிறாய். காப்பி நதியின் கரையில் வளரும் இலைகளற்ற நீலப் பூவே உன் இராட்சச வேர்கள் என் நெருப்பை வற்றப் பருகாதிருக்கட்டும். அவன் உன்மத்தம் கொண்டவனாய் உளறிக் கொண்டிருந்தான்.

உறக்கமற்ற விழிகள் நெறுப்பென எரிந்தன. அவன் உதடை கவ்வியதொரு உதடு சிறுக அந்நெருப்பு உடலெங்கும் பரவியது. அவன் உடல் தகதகவென எரியத் துவங்கியது. நெருப்பின் ஆழத்திலும், நுனியிலும் எண்ணற்ற நீலப்பூக்கள் பூத்து உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன. விர்ரென வான் நோக்கி பாயும் அதன் காம்பை பற்றினான் அது ஒரு சிறகுள்ள குதிரையாகி வானில் பறந்தது. தாவி அதில் ஏறினான். அவன் நீலமற்ற
-4-
நீலத்துக்குள் கரைந்தான். திடீரென அறையின் நீல வெளிச்சத்தில் மலர்ந்திருக்கும் நீலப் பூவை நினைத்தான். நீலத்தில் பூத்திருக்கும் தனியொரு நீலப் பூவாய் தனை உணர்ந்தான். மனம் லேசாகியது, கண்ணீர் பெருகியது. உடல் கனத்து விழுந்தான். விழுந்த இடம் நிலவு. தனியனாய் தனை உணர்ந்தான். தலைக்கு மேலே அவன் பூமி ஒரு நீலப் பூவென மிதக்கக் கண்டான். இலையும் காம்புகளுமற்ற நீலப்பூ. எதையோ புரிந்து கொண்டதைப் போல சிரித்தான். அவன் குதிரை சற்று தள்ளி நின்று கொண்டிருந்தது. அதன் பின்புறம் இவனை இம்சித்தது. வெறி கொண்டவனாய் தாவி அதன் மேல் அமர்ந்தான். வெளியெங்கும் நீல மீனகள் நிசப்தமாய் நீந்திக் கொண்டிருந்தன. நீலப்பூக்கள் மிதந்து போவது போல, மெல்ல கரம் வலுவிழந்தது. தோள்பட்டையின் பின்புறம் வலி எடுக்க துவண்டு விலகினான்.

தன் முகத்தை எதுவோ வெப்பமும் ஈரமுமாய் முகர்ந்து கொண்டிருப்பது போல் உணர்ந்தான். கண் விழித்துப் பார்தான். சட்டென அந்தப் பூ எதையோ உள்ளிழுத்துக் கொண்டது. அவன் உடலெங்கும் கம்பளி பூச்சிகள் ஊர்வதாய் உணர்ந்தான். அறையின் வீச்சம் அவன் குடலை குமட்டியது. அவனால் எழ முடியவில்லை. “என்னை விடு, நான் பலவீனமானவன்” அதனிடம் கெஞ்சினான். அது மேலும் இறுகியது. அந்த பூவை பிய்த்தெறிந்து விட வேண்டும் என் எண்ணினான். ஆனால் அதைத் தொட இப்போது பயமாகவுமிருந்தது. “நான் என்ன பண்ணுவேன்” என அரற்றினான். அவனுக்கே அவன் மேல் கழிவிரக்கம் வந்தது. கண்கல் கசிய தொண்டை அடைத்தது. சில கணங்கள் அப்படியே படுத்திருந்தான். அவன் அகங்காரம் விழித்தது. தன்னை சுற்றியுள்ள கொடியை பிய்ததெறிய பற்றி இழுத்தான். அது மேலும் மேலும் இறுகிக் கொண்டிருந்தது. “உன்னை கொல்லுவேன்” “உன்னை கொல்லுவேன்” என வெறி பிடித்தவனாய் பற்களை இறுக்கி அதைப் பிடித்து இழுத்தான். மீண்டும் உடைந்து அழுதான். அது அவன் உடலெங்கும் படர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. இப்போது அவனை இறுக்கிய கொடிகளில் எண்ணற்ற நீலப் பூக்கள் மலர்ந்திருந்தன. அவ்வறையே நீல வெள்ளத்தில் ததும்பிக் கொண்டிருந்தது. மெல்ல அவன் நினைவிழந்தான். கண் விழித்த போது சுதந்திரமாய் தனை உணர்ந்தான். நன்கு விடிந்திருந்தது. அவசரமாய் தலையணையை விலக்கி கட்டில் கம்பியை பார்த்தான் அது வெறுமையாயிருந்தது.

நன்றி : லும்பினி.இன்

Tuesday, May 11, 2010

லும்பினி.இன்

இன்று முதல் லும்பினி.இன் என்றொரு இணைய இதழ் துவங்கப்பட்டுள்ளது.
பழைய ‘நிறப்பிரிகை’ இதழ்களை இந்த தளத்தில் படிக்கும் வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

www.lumpini.in என்ற முகவரியில் இதை வாசிக்கலாம்.

இந்த இதழ் கொண்டுவந்ததன் நோக்கங்களாக சொல்லப்பட்டுள்ளதாவது.

அதிகாரம் எப்போதும் வரலாற்றில் எதிரிகளே இல்லாமல் இருந்ததில்லை. பென்னம்பெரிய சக்தியாய் அதிகாரங்கள் தங்களை நிலைநிறுத்தி நிறுவிக்கொண்டபோதிலும் அதற்கு எதிரான மறுப்புகளும் கலகக்குரல்கள், சின்னஞ்சிறு விசும்பல்கள், முனகல்கள் என பல்வேறு வடிவங்களிலாவது வரலாற்றின் இடுக்குகளிலிருந்து கசிந்து கொண்டு தானிருந்திருக்கின்றன. அத்தகைய எதிர்ப்புமரபைச் சேர்ந்தவர்கள் நாங்கள் என்று சொல்லிக்கொள்வதில் பெருமிதமும் நிம்மதியும் அடைகிறோம். குறிப்பாகத் தமிழ் பேசும் அடையாளம் கொண்ட மக்கட்பிரிவைச் சேர்ந்த நாங்கள் எமக்கான முன்னோடிகளாக புத்தர், மார்க்ஸ், அம்பேத்கர், பெரியார் போன்ற சமூகப்போராளிகளைத் தேர்ந்துகொள்வதிலும் மார்க்சியம், பெண்ணியம், பின்நவீனம், தலித்தியம், பவுத்தம், பெரியாரியம் போன்ற கோட்பாட்டு வெளிச்சங்களில் அதிகாரங்களை விசாரணை செய்வதிலும் அதீத ஆர்வமும் வேட்கையும் கொண்டவர்களாயுள்ளோம்.
அதிகாரங்கள் காலந்தோறும் புதிய புதிய பரிமாணங்களில் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன. மனிதர்களுக்கான சிக்கல்களும் வெவ்வேறு வடிவமெடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. மாற்று அரசியல், மாற்று சிந்தனை, மாற்று எழுத்துகளை முன்வைப்பவர்களுக்கான பணிகளும் கடப்பாடுச் சுமைகளும் அதிகரித்துக்கொண்டே போகின்றன. இந்தியாவிலும் ஈழத்திலும், ஏன் புகலிடத்திலும் கூட சாதிய ஆதிக்கம், ஒடுக்குமுறை, வன்முறை என்பவை வெவ்வேறு முகங்களோடும் வெவ்வேறு தத்துவங்களோடும் தொழிற்படாமல் இல்லை. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாய் நீளும் சாதியத்தின் கரங்கள் வளர்ந்துகொண்டுதானிருக்கின்றன. அவற்றிற்கு எதிரான எமது போராட்டங்களின் அவசியங்களும் ஓயப்போவதில்லை. மற்றொருபுறம் பெண்களுக்கான வெளிகளைச் சுருக்குவதிலும் கற்பு, கலாச்சாரம் மாதிரியான கட்டுத்தளைகளால் பெண்ணுடல் மற்றும் மனங்களை ஒடுக்கும் கருத்தியல்களுக்கு எதிரான போராட்டங்களையும் முன்னெடுக்க வேண்டியுள்ளது.
இந்தியச் சாதியமும் கொடிய இந்துமதமும் நம்மைப் பாரமாய் அழுத்தும் வேளையிலேயே உலகமயமாக்கல் என்னும் மாயப்பிசாசும் நம்மேல் வந்து அழுந்துகிறது. அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட மக்கள் கூட்டத்தை உற்பத்தி செய்வதிலும் பழங்குடிகள் உள்ளிட்ட விளிம்புநிலையினரின் வளங்களைச் சுரண்டி வாழ்வாதாரத்தை மறுப்பதிலும் உலகமயமாக்கலின் பங்கு பிரதானமானது. வெறுமனே பொருளாதார மேலாண்மை நிறுவுவது என்பதைத் தாண்டி அமைதியையும் ஒழுங்கையும் நிலைநாட்டல், உள்நாட்டு பாதுகாப்பு, பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர் என்பவற்றின் பேரால் முஸ்லீம்களைப் பயங்கரவாதிகளாய்க் கட்டமைப்பதிலும் தனிமைப்படுத்தி ஒடுக்குவதிலும் இந்தியாவில் மாவோயிஸ்ட்கள், பழங்குடிப் போராட்ட இயங்கள் தொடங்கி உலகமெங்கும் எழும் எதிர்ப்புச் சக்திகளை இல்லாதொழிப்பதிலும் உலகமயச் சக்திகளுடன் உள்ளூர் அதிகாரபீடங்களும் கைகோர்த்துக்கொள்கின்றன. இத்தகைய இரட்டைச் சுமைகளை உணர்ந்தவர்களாய் இலக்கியம் பேசுவோரும் எழுதுவோரும் மாற்று அரசியலை முன்வைப்பதாய் நம்பும் சின்னஞ்சிறுக்குழுக்களும் இல்லை என்பது ஒரு வரலாற்றுச்சோகம்தான்.
பார்ப்பனர்களாலும் வெள்ளாளர் போன்ற ஆதிக்கச்சாதிகளாலும் கைக்கொள்ளப்பட்ட இலக்கியத்தை, அதன் அரசியலைக் கட்டவிழ்த்து ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான இலக்கிய வடிவங்களான தலித் இலக்கியம், பெண்ணிய இலக்கியம், விளிம்புநிலை ஆய்வுகள் குறித்த அறிமுகம் மற்றும் உரையாடலைத் தொடங்கிவைத்தல் ஆகியவற்றில் நிறப்பிரிகைக்கு ஒரு பிரதான பங்கு உண்டு. தொண்ணூறுகளில் வீச்சுடன் தொழிற்பட்ட நிறப்பிரிகையின் வீச்சு அமைப்பாகாத இயக்கமாகவே இருந்தது எனலாம். ஆனால் இடையில் ஏற்பட்ட பல்வேறு தளர்வுகளாலும் தொய்வுகளாலும் கோட்பாட்டு உரையாடல்களும் அரசியல் செயற்பாடுகளும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு சிறுபத்திரிகைத் தளம் என்பதும் இலக்கியம் என்பதும் மீண்டும் ஒடுக்கப்பட்டோர் குறித்த கள்ள மவுனத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் ரகசியத்தளமாகவும் அதிகாரத்திற்குத் தேவையான பணியாட்களை உற்பத்தி செய்யும் ஏஜென்சிகளாகவும் மாறிவிட்டதை அவதானிக்கிறோம். இப்போது பெரும்பாலும் இலக்கியம் என்பது நிறுவன உரிமையாளர்களால் ஒழுங்கு செய்யப்படுகிற கார்ப்பரேட் கம்பெனி நடைமுறைகளாக மாறிவிட்டன என்பதையும் உணர்ந்திருக்கிறோம்.
உலகமயச்சூழல் ஆதாயத்தையும் ‘வளர்ச்சி’யையும் மட்டுமே பிரதானமாகக் கொண்ட, அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு தலைமுறையை உருவாக்கியதில் வெற்றிகண்டதைப் போலவே சிறுபத்திரிகை இலக்கியச்சூழலும் அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட, அதிகாரங்களோடு உறவு கொண்ட ஒரு கூட்டத்தை உருவாக்கியுள்ளது. மற்றொருபுறம் இத்தகையச் சூழல் குறித்து தொடர்ந்து கேள்வி எழுப்பி வந்தும் மக்களுக்கான போராட்டங்களைத் தொடர்ச்சியாகக் கட்டமைத்துப் போராடி அரசின் வன்முறையைச் சந்தித்து வரும் மார்க்சிய மற்றும் பெரியாரிய இயக்கங்களின் மீது எங்களுக்கு அளப்பரிய மரியாதை இருக்கிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால் இவையும் கூட பெரும்பாலும் பன்மைத்துவ அடையாளங்களை மறுப்பதாய் தாங்கள் கட்டமைத்த ஒற்றை அடையாளச் செருப்பிற்காக கால்களை வெட்ட அலையும் ‘கொலைவெறி’யையும் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. பெண்ணெழுத்து, உடல் அரசியல், பன்மைத்துவ அரசியல் ஆகியவற்றை மறுப்பவையாகவும் எல்லாவற்றின் பின்னாலும் ‘ஏகாதிபத்தியச் சதியை’க் கண்டுபிடித்து விடக்கூடிய ஆண்களால் ஆண்களுக்காக நடத்தப்படுகிற புரட்சிகரக்கட்சிகளோடும் முரண்பட வேண்டியிருக்கிறது. மற்றொருபுறம் தேசிய மறுப்பாளனாகிய பெரியாரைப் புரிந்துகொள்ளாமல் தமிழ்த்தேசியத்தை முன்வைக்கும் இயக்கங்களாக பெரியாரிய அமைப்புகள் மாறிப்போனதும் சூழல் அவலம்தான்.
இந்திய அரசு, அதன் அதிகாரம், ராணுவம் என்னும் வன்முறை எந்திரம், மக்கள் இயக்கங்களின் மீது பாயும் அதன் ஒடுக்குமுறை என எவற்றினோடும் எங்களுக்குச் சிறுமணலளவும் ஒப்புதல் கிடையாது. ஆனால் அதற்கு மாற்றாய்க் கட்டமைக்கப்படும் தமிழ்த்தேசிய இயக்கங்கள், தான் எதிர்ப்பதாய்ச் சொல்லும் அதே இந்திய அரசின் அதிகாரங்களை தமக்குள் ஏற்றுக்கொண்ட நுண்களங்களாக விளங்குகின்றன. இந்திய தேசியத்தின் கருத்தியல் இந்துத்துவமாக இருக்கிறதென்றால் தமிழ்த்தேசியத்தின் கருத்தியல் தமிழ்க்கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் தமிழ்ப்பாசிசமாக இருக்கிறது. முஸ்லீம்கள், பழங்குடிகள் போன்ற வித்தியாசங்களை முன்வைக்கும் மக்கள்குழுவினரை ஒதுக்கித் தனிமைப்படுத்துவதில் இவ்விரு பிரிவினருக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. உலகமயமாக்கலின் ஆணைகளைக் கேள்விமுறையின்றி அமல்படுத்துவதில் இந்திய அரசுக்கு விருப்பம் அதிகம் எனில் தமிழ்த்தேசிய சக்திகளுக்கோ அதுகுறித்த எந்த மறுப்புமில்லை.
‘’எங்களோடு இல்லையென்றால் நீங்கள் பயங்கரவாதிகளோடு இருக்கிறீர்கள்" என்றார் அங்கிள் புஷ். ‘’எங்களோடு இல்லையென்றால் நீங்கள் நக்சலைட்களோடு இருக்கிறீர்கள்" என்றார் மன்மோகன். ‘’எங்களோடு இல்லையென்றால் நீங்கள் ராஜபக்சேவோடு இருக்கிறீர்கள்" என்கிறார்கள் தமிழினவாதிகள். ஆக மொத்தம் இத்தகைய குரல்களின் எதிரொலியைக் கேட்டுக்கேட்டு கிறுக்குப்பிடித்து நிற்கிறோம். அடிப்படைவாதமும் பழமைவாதமும் உருவாக்கியுள்ள தடைகள் ஒருபுறம், நவீனம் என்ற பெயரில் நிகழும் மானுட அழிவுகள் மறுபுறமும் என ஒரு சிக்கலான காலகட்டத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதில் எந்த சிக்கலுமில்லை.
மாற்று அரசியலையும் எழுத்தையும் முன்வைப்பதற்கும் மறுக்கப்பட்டோரின் குரல்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்கும் வெறுமனே காகிதங்கள் மட்டுமே போதுமானவையாக இல்லை என்பது நிதர்சனமாயுள்ளது. இணையம் என்பது இன்று உலகமெங்கிலும் தவிர்க்கமுடியாத இயங்குதளமாக மாறியுள்ளது. முற்போக்கு, பிற்போக்கு, வலதுசாரி, இடதுசாரி, ஒடுக்குபவர், ஒடுக்கப்படுபவர் என எல்லா அரசியல் சக்திகளும் இணையதளத்தில் இயங்குகின்றனர், தமக்கான கட்டமைப்புகளை உருவாக்குகின்றனர், தமக்கு உடன்பாடில்லாதவைகளோடு மல்லுக்கட்டுகின்றனர்.
தமிழ் இலக்கிய மற்றும் அரசியல் வெளிகளில் சிறிதளவேனும் அதிர்வுகளையும் தாக்கங்களையும் உண்டுபண்ணியவர்கள், உரையாடல்களைத் தொடங்கி வைத்தவர்கள் என்கிற நம்பிக்கையோடு இணையதளத்திலும் அத்தகைய தொடர்ச்சியைப் பேணும் முயற்சியே ‘லும்பனி’. நாங்கள் என்ன பேசுவோம், எழுதுவோம் என்பது யாருமறியா ரகசியங்கள் அல்ல. தலித்தியம், பார்ப்பன, பார்ப்பனிய, இந்துத்துவ எதிர்ப்பு, கலாச்சாரம் உள்ளிட்ட பல்வேறு தளங்களிலும் நிபந்தனையற்ற விடுதலையைக் கோரும் பெண்ணியம், பழங்குடிகள், திருநங்கைகள் உள்ளிட்ட விளிம்புநிலையினரின் அரசியல், உலகமயத்தின் பொருளாதார, அரசியல் பின்னணிகளை அம்பலப்படுத்துவதும் அதற்கு எதிரான கிளர்ச்சிகளும், தேசியத்தின் மொத்தத்துவ வன்முறையைக் கேள்விகேட்டல், நிறுவப்பட்ட எல்லா பெருங்கதையாடல்களுக்கும் எதிரான உடைப்புகள் ஆகியவையே எமது பணி. கருத்து விலகல்களையும் வேறுபாடுகளையும் அங்கீகரிப்பையும் கறார்த்தன்மையில்லாத அரசியல் புள்ளிகள் ஒன்றிணைவையும் முன்வைக்கிறோம். இந்த புள்ளியிலிருந்து நம் உரையாடலைத் தொடங்குவோம்.

Sunday, May 2, 2010

சாம்பல் சுவர் - சிறுகதை


நான் இந்த சந்திற்குள் எப்படி வந்து சிக்கிக் கொண்டேன் எனத் தெரியவில்லை. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரைக்கும் முன்னும் பின்னும் நீண்டு கொண்டே செல்லும் ஒரே சீரான சந்து. உண்மையில் இது சந்துதானா என்றும் தெரியவில்லை. ஐந்தடி இடைவெளியில் ஒரே நேர்கோடாக நீண்டு செல்லும் சுவர்கள், இரண்டும் எவ்வளவு உயரம் என்றும் தெரியவில்லை. அண்ணாந்து பார்த்தால் வானத்தின் விளிம்பு வரை வளர்ந்திருக்கிறது இருபுறமும். வானம் நீலத் துண்டாக தெரிகிறது. சில சமயம் மேகங்கள் ஊர்ந்து செல்வதையும் எப்போதாவது பறவைகள் போவதையும் பார்க்கிறேன். நேரே நீண்டு கொண்டே செல்லும் சந்தின் இடப்பக்கமோ வலப்பக்கமோ வேறொரு பாதை கிளை பிரிகிறது. அந்த சந்தும் நீண்டு சென்று கொண்டே இருக்கிறது. முன்னும் பின்னும் எல்லா சந்துகளும் ஒன்று போலவே உள்ளன. சாம்பல் வண்ண சுவர்கள். எப்படி இங்கு வந்தேன்? என் சக மனிதர்கள் என்ன ஆனார்கள்? பூமியில் இது எங்குள்ளது? இறுதியாக நான் என்ன செய்துகொண்டிருந்தேன். எவ்வளவு யோசித்தும் பலனில்லை தலையில் நரம்பொன்று அறுந்து விழுவது போல் விண்ணென்று வலித்தது.

‘உதவி, உதவி....’ எனக் கத்துகிறேன் சற்று தொலைவில் எதிர்க்குரல் வருகிறது ‘உதவி, உதவி...’ சத்தம் வந்த திசை நோக்கி வெறி கொண்டவாறு ஓடுகிறேன். உடல் தளர ஓடி நின்று பார்க்கிறேன் யாரையும் காணவில்லை. ஒருவேளை அது எதிரொலியாய் இருக்குமோ? எனக்கு சோர்வாய் இருக்கிறது. ஓடி வந்ததில் உடல் வியர்த்துக் கொட்ட மூச்சிறைக்க மண்டியிட்டு அமர்கிறேன்.

மீண்டும் கத்துகிறேன்.
“உதவி, உதவி...”
“உதவி, உதவி...” எதிர்குரல் வந்த திசை நோக்கி ஓடுகிறேன். மூச்சு வாங்க நிற்கிறேன். ஒருவேளை இடது பக்கமோ வலது பக்கமோ கிளை பிரியும் சந்துகளில் செல்ல வேண்டுமோ? எத்தனை கிளைச் சந்துகளை கடந்து வந்தேன் நினைவில்லையே. ஐயோ என்ன இழவு இது சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்கிறேன். சத்தம் வரும் திக்கை சரியாக குறித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

“உதவி, உதவி...” கத்துகிறேன்
உதவி, உதவி...” சரியாக இடது மேல் புறம் ஓடு.... ஓடு... கால் பின்ன நேரே ஓடி முதல் இடது சந்தில் நுழைந்து நேரே ஓடுகிறேன். இப்போது இடதா? நேரா? மீண்டும் இடதில் திரும்பி நேரே ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறேன். கால் துவள கீழே விழுகிறேன். கண்கள் இருள்கின்றன.

எவ்வளவு நேரம் அப்படியே கிடந்தேன் தெரியவில்லை. குதிகாலும், தொடையும் அசைக்கமுடியாதபடி வலிக்கின்றன. கடவுளே என்ன இது? இது ஒரு கனவாய் இருக்க கூடாதா? வெறுப்பாய் எழுந்து அமர்கிறேன். கால் மூட்டில் எரிகிறது. கால்சராய் கிழிந்து சாறுகாயத்தில் இரத்தம் துளிர்த்திருக்கிறது. தாகமாய் உள்ளது. உதடுகளை நாவால் ஈரமாக்கிக் கொள்கிறேன். ஒரு மோசமான புதிரில் வந்து மாட்டிக் கொண்டேன் என மனம் திகிலில் உறைகிறது. மீண்டும் மீண்டும் மனம் யோசித்து யோசித்து சோர்ந்தது எப்படி இங்கு வந்தேன். எப்படிச் செல்லப் போகிறேன். பின்னந்தலையில் இருந்து வலி கழுத்துப்பட்டைக்கு பரவ சுவரில் சாய்ந்து அமர்கிறேன். இப்போது மணி என்ன? இன்னும் இரவு வர எவ்வளவு நேரம் உள்ளது. அதற்குள்ளாக இதிலிருந்து வெளியேற வேண்டும். ச்சீ! எவ்வளவு பைத்தியகாரத்தனமாய் எதிரொலியை எதிர்க் குரல் என நம்பி ஏமாந்தேன். ஆனால் அது எதிரொலி போல ஒலிக்கவில்லையே. எவ்வளவு துல்லியமாய் ஒரு மானுடக் குரல் போலவேயிருந்தது. மீண்டும் கத்தலாமா? வேண்டாம் சோர்வாயிருக்கிறது. முட்டாளே கத்தித்தான் பாரேன். சும்மாயிருபதிலும் ஏதாகிலும் செய். இந்த நரகத்திலிருந்து வெளியேறியேயாகவேண்டும்.

“உதவி, உதவி...”
“உதவி, உதவி...” இம்முறை வலது பக்கத்தில் சரி ஓடு... ம்... இன்னும் வேகம்....வேகம்....வேகம்...திரும்பு.....ஓடு...ஓடு...ஓடு...

மூச்சிறைக்கிறது. அது எதிரொலிதான். இனி துணைக்கு ஆள் தேடி பலனில்லை. நாமாக போய்ச் சேர வேண்டியது தான் ஆனால் எந்த வழி? நேரே கொஞ்ச தூரம் போய் கொண்டேயிருக்கிறேன். மனம் சிந்திக்கும் திறனை இழந்து கொண்டிருக்கிறது. எண்ணங்கள் தாறுமாறாய் ஓடுகின்றன. என்ன இது... என்ன இது.... என அரற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறேன். அது எதிரொலி என்றால் ஒரு முறை வலது பக்கமும் மற்றொரு முறை இடது பக்கமும் ஒலிப்பது எப்படி? மனம் தடுமாறுகிறது. மீண்டும் கத்து. கத்தினேன். இம்முறை பின் பக்கம் ஒலித்தது உன்மத்தம் பிடித்தவன் போல் நேரே ஓடிக் கொண்டேயிருந்தேன். எவ்வளவு தூரம் வந்து விட்டோம் போதும் நில். அது எதிரொலிதான். நீ எங்கிருந்து கத்தினாலும் ஒரே திசையிலிர்ந்துதான் எதிரொலி வருமாறு கட்டப்பட்டிருக்கிறது இந்த புதிர்ப்பாதை புரிந்ததா?. பைத்தியம் போல் இனி ஓடிப் பயனில்லை. முதலில் இந்தப் புதிரின் ஜியோமிந்திரியை புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய். மொத்தம் எத்தனை சந்துகள் இருக்கக் கூடும்? ஒரு ஐந்து அல்லது ஆறு சந்துகளுக்குள்தா நான் திரும்ப திரும்ப அலைந்து கொண்டிருக்கிறேனா? இந்த சுவர் பாதை நீண்டு செல்லும் தூரம் பார்த்தால் அப்படி தோன்றவில்லை. சில நூற்றுக் கணக்கான சந்துகளாவது இருக்க வேண்டும். இதன் வடிவம் என்னவாக இருக்ககூடும்? நிச்சயம் சதுரம் அல்லது செவ்வகம்தான். வட்டம் என்றால் நேர்கோடுகள் வளைந்தாக வேண்டுமே? ஆனால் புதிர்பாதையின் இறுதி சந்து மட்டும் வளைவது போல் அமைக்கப்பட்டு உட்புறம் சதுரமாகவோ செவ்வகமாகவோ இருக்குமோ? எதுவானாலும் நாம் இறுதி சந்திற்குள் இருந்தால்தான் சொல்ல முடியும். மேலும் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை நீளும் ஒரு சந்து வளைவதை கண்டுபிடிப்பது சிரமம் ஆயிறே.

முட்டாளே போதும் நிறுத்து உன் ஜியோமிந்திரி ஆராய்சியை. பிதாகோரஸ் என்று நினைப்பா? எழுந்து ஓடு. ஓட்டம் ஒன்றே விடுதலையை தரும். உன் ஆன்ம சக்தியை ஓட்டத்திலன்றி வேறெதிலும் செலவிடாதே. எப்படி ஓட இது ஒரு நேர்கோடடென்றால் எவ்வளவு செளகர்யம். ஓடிக் கொண்டேயிருக்கலாம். நிச்சயம் ஏதாவது ஓர் புள்ளியில் வெளியே சென்று விடலாம். கத்தலாமா? தொண்டை வலிக்கிறது. நாக்கு உலர்ந்து விட்டது. தண்ணீருக்காக மனம் ஏங்கியது. நாவால் உதடுகளை ஈரமாக்கிக் கொண்டேன்.

”உதவி, உதவி...” இம்முறை நேர் எதிர்திசையில் குரல் வருகிறது. உடல் துவள ஓடினேன். மூச்சிறைக்க சோர்ந்து மண்டியிட்டு நின்றேன். அது எதிரொலிதான் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் அதை நம்புவதைத் தவிற எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. பாம்போ பழுதோ கிடைப்பதை பிடித்து மேல் ஏறிச் செல்வதுதான் புத்திசாலித்தனம். ஒருவேளை அதுவும் ஒரு மனிதனாகயிருந்தால் எவ்வளவு பிரயோஜனப்படும். என்ன பிரயோஜனம்? இந்த நரகத்தில் ஒரு சகமனிதன் என்ன செய்து விட முடியும்? மேலும் அவனும் என்னைப் போலவே இதில் சிக்கிக் கொண்டு வெளியேற முடியாமல் தவிப்பவன். ஆனால் அப்படிச் சொல்லவிட முடியாது. அவன் நமக்கு முன்பிருந்தே இங்கே இருப்பவனாய் இருக்கக் கூடும்.
இந்த புதிர்ப்பாதையை பற்றி நமக்கு தெரியாத ஏதாவது ஒரு செய்தியை அவன் வைத்திருக்க கூடும். என்ன உளறுகிறாய்? இந்த இழவிலிருந்து வெளியேற பயன்படும் செய்தி அவனிடம் இருந்தால், அவன் வெளியேறியிருக்கமாட்டானா? இங்கு கிடந்து ஏன் லோல்படுகிறான். அப்படியும் சொல்லிவிடமுடியுமா? அந்த செய்தி முக்கியமற்றது என அவன் நினைத்திருக்கலாம் அல்லவா? சீசி! என்ன பித்துக்குளி எண்ணம் இன்னும் ஒருவனையும் பார்கவில்லை. யாரேனும் இருக்கிறார்களா இல்லையா தெரியவில்லை. இது என்ன வீண் நினைப்பு. அது எதிரொலிதான் சந்தேகமே இல்லை. சரி இறுதியாக ஒரு முறை கத்து. யாராவது தென்பட்டால் உன் அதிர்ஷ்டம். இல்லை எனில் இப்படி கிறுக்கனைப் போல் கத்துவதை நிறுத்தி விட்டு வேறு வழிமுறைகளைப் பார்.

“உதவி, உதவி...”
“உதவி, உதவி...”

சத்தம் வந்த திக்கை குறித்துக் கொண்டு வெறிகொண்டு ஓடினேன். மூச்சிறைக்கிறது. உடல் வேர்க்கிறது. கால்கள் பின்னுகின்றன. மனம் தளராதே ஓடு...நேராக ஓடிக்கொண்டேயிரு....நெஞ்சு வலிக்கிறது. மெல்ல ஓட்டத்தை தளர்த்தி நெஞ்சை பிடித்துக் கொண்டு அமர்கிறேன். துயரம் தொண்டையை கவ்வுகிறது. அண்ணாந்து பார்க்கிறேன். மேகங்களின் கீழே சட்டென பறந்து கடந்தது ஒரு கறுநிறப் பறவை. இனி சாகும் வரை இப்படித் தானோ. இங்கேயே குடிக்க நீரின்றி உணவின்றி செத்து சுண்ணாம்பாக போகிறேனா? என்னவர்கள் எல்லோரும் எங்கிருக்கிறார்கள்? என்ன ஆனார்கள்?

சற்று தொலைவில் ஏதோ சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. அதிர்ந்து போய் அந்த திடை நோக்கி ஓடினேன். அங்கொரு சாம்பல் வண்ண சன்னல் இருந்தது. சாத்தப்பட்ட அதனுள்லிருந்து ஒரு ஆணும் பெண்ணும் பேசி சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்டது. அவளின் சிரிபொலிதான் அப்போது நான் கேட்டது. இதென்ன வீடா? விடுதியா? சன்னல் இருக்கிறதே...கதவு எங்கே இருக்கும். பலம் கொண்டு சன்னலை தட்டுகிறேன்.
உதவி..உதவி...யாரது அம்மா நானிங்கு மாட்டிக் கொண்டேன் காப்பாற்றுங்கள். இது எந்த இடம்? நீங்கள் யார்? உதவி...உதவி... எவ்வளவு நேரம் சன்னலை தட்டுவதும் கேட்பதுமாய் இருக்கிறேன். என் மன்றாடலோ, கேவலோ அவர்களின் செவியில் விழுந்ததாகவே தெரியவில்லை. அவர்கள் பேசிக்கொண்டேயிருந்தார்கள். அவள் கல கலவென சிரித்தாள். நான் கோபத்தில் கத்தினேன். வேசை மகளே கதவை திறடி. ஒருவேளை தொலைக்காட்சியாய் இருக்குமோ? அப்படியிருந்தாலும் பார்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இருப்பார்களே. இதற்கு கதவு ஒன்று இருக்குமே பார்த்து விடலாம். அந்த சன்னலிலிருந்து சுமார் கால் மணிநேரம் நடந்த பின் இடது புறம் ஒரு சந்து திரும்புகிறது. அதில் நுழைந்தேன். மீண்டும் ஒரு அரைமணி நேரமாவது நடந்திருப்பேன். அதுவும் இடது பக்கம் திரும்பியது. என்ன இது இவ்வளவு பெரிய கட்டிடமா? மீண்டும் கால் மணிநேரம் நடந்து இடது புறம் திரும்பி அரைமணி நேரம் நடந்தேன். மீண்டும் அந்த சன்னல் இருந்த இடத்திற்கே வந்து விட்டேன். என்ன இது கதவே இல்லையா? உள்ளே மனித சத்தம் கேட்கிறதே. அந்தப் பெண் சிரித்துக்கொண்டேயிருப்பதைக் கேட்டேன். தாயே கதவை திற கத்தினேன். பலம் கொண்ட மட்டும் சன்னலை தட்டினேன். ம்ஹிம். பிசாசுகள் என்ன சிரிப்போ? என்ன சரசமோ? யேய் கதவை திறடா நாயே. சோர்ந்து தரையில் அமர்ந்தேன்.

உடலில் உள்ள சக்தி முழுதும் திரட்டி கத்தினேன். உதவி...உதவி...
நேர் இடது புறம் எதிரொலித்தது. வறட்சியாய் புன்னகைத்தேன். முட்டள் எதிரொலியே வாயை மூடு பைத்தியமே. மீண்டும் கத்தினேன். தொடர்ந்து கத்திக் கொண்டேயிருந்தேன். அட இதென்ன இம்முறை எதிரொலி வரவில்லை. அப்படியானால் அது எதிரொலி இல்லையா? பரபரபாய் கத்தினேன். நிசப்தம். மீண்டும் கத்தினேன் நிசப்தம். முட்டாளே இது வரை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது எதிரொலி இல்லை. யாரோ இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவன் ஏன் நான் கத்தும் போது மட்டும் பதில் குரல் கொடுக்கிறான். அவனாக கத்தினால் என்ன? மீண்டும் கத்தினேன். நிசப்தம். சில இடங்களில் எதிரொலி வருவது போன்றும் சில இடங்களில் எதிரொலி வராதது போன்றும் கட்டப்பட்டுள்ளதோ இது. சரி பார்கலாம் மறுமுறை எதிரொலி வரும் போது வேறு ஏதாவது சொற்களை கொண்டு கத்தலாம். ஒருவேளை எல்லாமே அமானுஷ்யமோ? சன்னல் பின்புறம் கேட்ட குரல், எதிரொலி எல்லாம் தன்னை குழப்புவதற்காக திட்டமிட்டு மாற்றி மாற்றி செய்யப்படுகிறதா? கதவற்ற சன்னல், பதிலற்ற பேச்சுக் குரல்கள் ஒருமுறை ஒலித்தும் மறுமுறை ஒலிக்காத எதிரொலி என்ன பயங்கரம் இது? பீதியில் உடல் வியர்க்கத்துவங்கியது. உடலும் மனமும் சோர்ந்திருக்கின்றன. இந்த பாதை இன்னும் எவ்வளவு தூரம் நீளும். படைப்பின் எந்த தர்க்கத்தில் இது இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த சூட்சமத்தை நான் அறிவதெப்படி? அதை அறியாமல் நான் இதிலிருந்து விடுபடுவது எப்படி? அடிமனம் நம்பிக் கொண்டிருகிறது எல்லாம் சரியாகி விடுமென. ஆனால் எப்படி? என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிதறடித்துக் கொல்லத்தான் எனக்கு நம்பிக்கை ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. உண்மையில் நம்பிக்கையையும் பிரயாசையையும் போல நம்மை காக்க வைத்து சிதறடிக்கிற பிசாசுகள் வேறு எதுவுமே இல்லை. நம்பாதே என் மனமே. ஆனால் இந் நரகத்தில் இருந்து என்னை ஆற்றுப்படுத்துகிற ஒரே விடயம் நம்பிக்கை மட்டும் தானே? ஆசுவாசமும் நிம்மதியும் கூடிய இடத்திற்கு எனை காவிச் செல்லும் சிறகுகளை அவைகள் மட்டுமே கொண்டிருக்கின்றன. அதையும் கைவிடுகிற கணம் நான் மரித்துதான் போயிருப்பேன். ஏன் மரித்தால்தான் என்ன? விடுதலையின் உண்மையான பொருள் மரணம் அல்லவா? நீ சொல்கிற ஆசுவாசமும் நிம்மதியும் கூடிய இடம் என்பதின் பொருள் மரணம் அல்லவா? ச்சீ! என்ன இது மரணத்தை பற்றி நான் ஏன் யோசிக்க வேண்டும். இது எந்த இடமோ? என்ன ஏற்பாடோ? என் பிரக்ஞையின் அனுமதியோடா நானிங்கு வந்தேன். அது போலவே என்னையுமறியாமல் இங்கிருந்து சென்றிடுவேன். இதை ஒரு விளையாட்டு என நினைத்துக் கொள். நீ உன் குழந்தைகளிடம் விளையாடுவாயே அதைப் போல. அனைத்தும் சரியாகி விடும். என் மனதை நினைத்தால் சிரிப்புதான் வருகிறது.

எனக்கு மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது. மணி என்ன இன்னுமா மாலை வரவில்லை? நானிங்கு வந்து பல மணி நேரம் ஆயிற்றே? மீண்டும் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது எழுந்து தள்ளாடியபடியே நடந்தேன். சோர்வாக சன்னலை தட்டினேன் ஐயா... மீண்டும் ஒரு முறை தட்டினேன். அடப் போங்கடா.

சோர்ந்து போய் நடக்கத்துவங்கினேன். கால்கள் அமரச் சொல்லி கெஞ்சின. மனதில் இனம் புரியாத வன்மம் பொங்கியது. நட அமராதே. அமராதே நடந்து கொண்டேயிருந்தேன். கால் குதிரை சதையில் நரம்பு வலித்தது. ம்ஹீம் அமரக் கூடாது நான் அமர மாட்டேன். நட..நட...நடக்காதே ஓடு...ஓடு... கால்கள் கதறின. முடியவில்லை வேண்டாம். நான் ஓடிக் கொண்டேயிருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் எவ்வளவு தூரம் இரண்டு பக்கமும் சாம்பல் சுவர் நழுவிக் கொண்டே செல்கின்றன. நான் போதமிழந்தேன்.

கண்விழித்த போது கீழே விழுந்து கிடந்தேன். எப்போது மயக்கமானேன். இன்னும் சாகவில்லையா? சிறிது நேரம் அப்படியே அரைமயக்கமாய் கிடந்தேன். மனதில் எனென்னவோ தோன்றி மறைந்தன. மனைவியின் பேச்சுக் குரல் கேட்கிறது. அவள் யோனியின் அலர்வாடை நினைவுக்கு வருகிறது. ஏதோ சினிமா பாடல் மனதி ஓடுகிறது. இவ்வளவு பிரச்சனையிலும் ஒரு சினிமா பாட்டை மனம் ரசிக்கிறதா என்ன? எழுந்து உட்கார். வேண்டாம் இப்படியே கிட. எழுந்திரு போக வேண்டும் மனம் நச்சரித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. பரவாயில்லை கிட என்று ஒரு நினைவு. சிறிது நேரம் கழித்து எழுந்து நடந்தேன் எந்த புறம் போவது. எங்கு போனால் என்ன? மனம் போன போக்கில் போ. ஆனால் இது தவறு. இது நிச்சயம் ஏதாவது ஒரு முறைமையில்தான் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். முறையாக பயணம் செய். மீண்டும் கத்தினேன்.

உதவி...உதவி..
....... ........ பதில் குரலில்லை. உதவி...உதவி.. கத்திக்கொண்டே ஓடினேன். ஓடிக் கொண்டே கத்தினேன். போதும் நில். கண்களில் நீர் திரள சாம்பல் சுவரையே பார்த்தேன். மனதில் வெறி பொங்க சுவரை ஓங்கி குத்தினேன். எட்டி உதைத்தேன். மறந்து தொலை...மறந்து தொலை சைத்தானே. அதன் மேலேயே சாய்ந்து அழுதபடி அமர்ந்தேன். சட்டென மனதை உதறிக் கொண்டேன். ச்சீ. எவ்வளவு நாடகத்தன்மையோடு நடந்து கொள்கிறோம். மீண்டும் எழுந்து நடந்தேன். எட்டி உதைத்ததில் கால் விரல்களில் நல்ல அடி வலி பிடுங்கியது. நடந்து கொண்டேயிருந்தேன். ஏதோ பேச்சு சப்தம் கேட்டது. நேரே சிறிது தூரம் நடந்து போனேன். இடது பக்க சந்தில் எட்டிப்பார்த்தேன். யாருமில்லை. சில அடி நடந்ததும் இரண்டு சன்னல்கள் எதிர் எதிர் சுவரில் இருந்தன. இரண்டு பெண் குரல்கள் இரண்டிலிமிருந்து மாறி மாறி கேட்டன. ஆனால் அது என்ன மொழி புரியவில்லை. இரண்டு சன்னலின் பின்புறம் இருந்தும் ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். யாரது? என்றேன். பேச்சு சத்தம் சிறிது நின்றது. அம்மா... உதவி செய்யுங்கள் நானிங்கு மாட்டிக்கொண்டேன். ஒரு பெண் ஏதோ பேசினாள். புரியவில்லை. என்ன சொன்னீர்கள். மீண்டும் அவள் ஏதோ சொன்னாள். அம்மா புரியவில்லை...புரியவில்லை என்று கத்தினேன். அவளும் வேகமாக ஏதோ கத்தினாள். எதிர் ஜன்னலில் இருந்து ஒரு சிரிப்பொலி கேட்டது. நான் கோபமாய் அதைப் பார்த்தேன். சிரித்தவள் ஏதோ சொன்னாள். பதிலுக்கு அவளும் சொன்னாள் அவர்கள் உரையாடிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். நான் கத்திச் சோர்ந்தேன். அடச்சீ! இந்த வீடுகளுக்காவது கதவு இருக்குமா? எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. ஆனால் அதைச் செயவதைத் தவிற எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. நெடுநேரம் சுற்றிய பின் முதல் வீட்டின் ஜன்னலுக்கே வந்து சேர்ந்தேன். சரி எதிர்புற சுவரைப் பார்க்கலாம். இது சற்று விரைவாகவே முடிந்து விட்டது. ஆனால் என்ன அதுவும் ஜன்னலுக்கே வந்து சேர்ந்தது. இரண்டாவது வீட்டை சுற்றி வந்த போது வேறொரு சுவரில் ஒரு ஜன்னலைப் பார்த்தேன். அங்கே போகலாமா? மீண்டும் அங்கே போய்க் கத்தினேன். நிசப்தமாய் இருந்தது இனி ஜன்னலை நம்பிப் பயனில்லை. நேரே ஓடிக் கொண்டேயிருக்கலாமா? எப்படியும் இறுதி வந்துதானேயாக வேண்டும். புத்திசாலித்தனம் என்ற நினைப்பில் நமக்கு தெரிந்ததை நாம் செய்துகொண்டிருக்கிறோம் அவ்வளவுதான் உண்மை எங்கோ உள்ளது. சிறிது தூரம் நடந்தேன் சிறிது தூரம் ஓடினேன். மீண்டும் ஒரு ஜன்னல் வந்தது. தட்டினேன். எதிர்புறம் இருந்து ஒரு சிறுமி பேசினாள்.
‘மகளே! எனைக் காப்பாற்று’
அவள் என்னவோ பதிலிருத்தாள் ஆனால் என்ன மொழி இவள் என்னுடந்தான் பேசுகிறாளா? குழப்பமாய் எதிர்திசை பார்த்தேன். ஜன்னல் இல்லை. மீண்டும் கதவைத் தட்டினேன். அச்சிறுமி ஏதோ பேசினாள். எனக்குப் புரியவே இல்லை. நான் ஏதேதோ சொல்லிப் புரிய வைக்கப்பார்த்தேன். அவள் ஏதோ ஒரு சொல்லை திரும்ப திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். என்ன வார்த்தையது புரியவில்லை என தன் மொழியில் சொல்கிறாளா? ஒருவேளை இங்கிருந்து தப்பிப்பதற்கான மந்திர சொல்லா? ச்சீ மந்திரமாவது தந்திரமாவது. அது ஏன் ஒரு மந்திரச் சொல்லாய் இருக்கக் கூடாது.
நான் மீண்டும் மகளே! மகளே என்றேன் அந்தக் குழந்தை அந்த சொல்லையே திரும்ப திரும்ப சொன்னது. நானும் அந்த குழந்தை சொன்னதையே சொல்லிக் காட்டினேன் பதிலுக்கு அது வேறு என்னவோ சொன்னது. இது என்ன மந்திரத்தின் அடுத்த வரியா? ச்சீ குழந்தைக்கு என்ன மந்திரம் தெரியும் உளராதே. ஒரு வேளை மந்திரச் சொல்லாக இருந்தால் கூட அதைச் சொன்னால் என்னவாகும் என்று உறுதியாக தெரியுமா? இந்த புதிரிலிருந்து தப்பிப்போமா? சிக்கல் அதிகமாகுமா? என யாருக்குத் தெரியும். அமைதியாய் இரு. இந்த வீட்டிற்காவது கதவு இருக்குமா? குழந்தை பதில் பேசுகிறதே இருந்தாலும் இருக்கக் கூடும். சொற்ப நிமிடங்களிலேயே அந்த சதுரத்தை சுற்றி முடித்துவிட்டேன். ஆனால் என்ன இது அந்த ஜன்னலை காணவில்லையே! மறைந்து விட்டதா என்ன? இந்த சுவரில் தானேயிருந்தது. சுவரை நன்கு உற்றுப் பார்த்தேன். ஜன்னல் இருந்த இடமே தெரியவில்லை. பயத்தில் கை, கால் நடுங்கத் துவங்கியது. ஐயோ! எனக்கு பைத்தியமே பிடித்துவிடும் போலிருக்கிறது. பீதியில் உடல் குலுங்க ஓடினேன். கொஞ்சம் தொலைவில் நிலத்தில் ஏதோ கிடப்பது போல் தெரிந்தது. பக்கம் போய் பார்த்தவன் அதிர்ச்சியில் உறைந்தேன். அது ஒரு எலும்புக் கூடு. ஒரு மனிதனின் முழு எலும்புக் கூடு. நான் ஓவென கத்திக் கொண்டே பதறி ஓடுகிறேன். பயத்திலும் களைப்பிலும் வேர்த்துக் கொட்டுகிறது. யார் எலும்புக் கூடு அது. என்னைப் போலவே இங்கு வந்து மாட்டிக் கொண்டவன் எலும்புக் கூடா அது? கடவுளே நான் என்ன செய்ய? இந்த பேய் சுழலின் ஏதாவது ஒரு மூலையில் நானும் இப்படித்தான் எலும்புக் கூடாய் கிடப்பேனா?

அதை மீண்டும் போய் பார்க்கலாமா? வேண்டாம் அந்த கோரத்தை பார்ப்பது கடினம். அட இதென்ன சற்று தள்ளி சுவரில் ஏதோ எழுதியிருக்கிறதே. என்ன அது பக்கம் சென்று பார்த்தேன். தமிழ்தான்

கல்லில் மறைந்தது மாமதயானை
கல்லை மறைத்தது மாமதயானை

இது திருமூலர் சூத்திரமல்லவா? இதை யார் இங்கு எழுதி வைத்திருபார்கள். இது ஏன் இங்கு எழுதப்பட்டிருக்கிறது? இதை எழுதியவன்/எழுதியவள் இருக்கிறார்களா? அல்லது அங்கு பார்த்த எலும்புக் கூட்டுக்குச் சொந்தக்காரன் எழுதினானா? தலைபாராமாய் இருந்தது. சோர்வில் தூக்கம் பீடித்தது. தூங்கு தூங்கு. தூக்கம் மட்டும்தான் இந்த நரகத்தை ஒத்திப்போடுவதற்கான ஒரே சாதனம்.

கண்விழித்தேன். வானம் இருட்டவேயில்லை. ஒருவேளை விடிய விடிய தூங்கி விட்டேனோ. அப்படியிருக்கமுடியாது. மேலே அண்ணாந்து பார்த்தேன். வானத்துண்டு தெரிந்தது வெளிச்சம் அப்படியேயிருந்தது. ஒருவேளை மேலே தெரிவது வானம் இல்லையோ? இந்த புதிர்பாதையின் கூரைதான் வானத்தைப் போல் தத்ரூபமாய் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறதா? பறவைகள் பறக்கின்றனவே? கதவற்ற வீட்டில் மனிதர்கள் வாழும் போது வானமற்ற கூரையில் பறவைகள் பறக்காதா என்ன? சாம்பல் வண்ண சுவரையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பழங்கால கருங்கல் கட்டிடங்களைப் போல் பெரிய கற்களால் கட்டப்பட்டிருந்தது.

இதென்ன? ஒவ்வொரு கல்லிலும் ஓவியாமா? கிறுக்கலா? வரிசையாக எல்லா கற்களிலிலும் இருக்கிறதே. நன்கு உற்றுப் பார்த்தேன் கோட்டோவியம்தான். வரிசையாக ஒரு கதைபோல் நீண்டு செல்லும் கோட்டோவியங்கள். மனம் பரபரத்தது என்ன கதை இது? எங்கிருந்து துவங்குகிறது? எங்கு முடிகிறது? இந்த வரிசை சுவர்களில் மட்டும்தான் இருக்கிறதா? அங்கெல்லாம் பார்த்தது போல் நினைவில்லையே. குழப்பமாக இருந்தது. ஒருவேளை இந்த ஓவியங்களை கவனித்தால் இங்கிருந்து தப்பிப்பதைப் பற்றிய சமிக்ஞை கிடைக்கக்கூடுமோ? எதற்கும் கொஞ்ச தூரம் சென்று பார்க்கலாம். கோட்டோவியங்கள் நீண்டு கொண்டே செல்கின்றன. ஒன்றும் புரியவில்லை. இடமிருந்து வலமாக செல்கிறதா? அல்லது வலமிருந்து இடமா? சரி இந்தக் கதையின் துவக்கத்தை கண்டுபிடிப்பதும் சுவரின் துவக்கத்தை கண்டு பிடிப்பதும் வேறு வேறு அல்ல. பாதியிலிருந்தே துவங்குவோம் ஏதாவது புரிகிறதா பார்க்கலாம்.

கதைதான். ஒரு மனிதனின் கதை, ஒரு சமூகத்தின் கதைகயாகவும் பல சமூகங்களின் கதைகளாகவும் ஒரே மனிதனின் பல கதைகளாகவும் ஒரே சமூகத்தின் பல கதைகளாகவும். காலத்தின் கதையாகவும், காலத்தின் கதைகளாகவும் விரிந்து கொண்டே போகும் கதையை தன்னிலை மறந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். காலம், வெளி, இருப்பு எல்லாம் மறந்து கதையின் சுழலில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

முடிவு..முடிவு..முடிவு.. எனக் கெஞ்சக் கெஞ்ச கதை நீண்டு கொண்டேயிருக்கிறது. திடிரென ஒரு கல் மட்டும் பெயர்ந்து எனை துரத்துகிறது. நான் கதையை படிக்க வேண்டும் நான் கதையை படிக்க வேண்டும் எனை விட்டு விடு எனக் கதறிக் கொண்டே ஓடிப்போய் ஒரு சந்தில் திரும்புகிறேன். நான் கடந்து வந்த சுவர் மறைகிறது. நான் ஓட ஓட ஒவ்வொரு சுவராய் மறைந்து கொண்டேயிருக்கிறது. சுவர்களே மறையாதீர்கள் மறையாதீர்கள் எனக் கதறிக் கொண்டே ஓடுகிறேன். ஏதோ தடுக்கி விட பாய்ந்து விழுகிறேன். மீண்டும் கண்விழித்த போது பெரிய வெளி சூன்யமாய் வியாபித்திருக்கிறது எனைச் சுற்றி.

நன்றி: உயிர் எழுத்து