Friday, January 29, 2010

என் இரண்டு கவிதைகள்


எங்கள் ஆறு

எங்களுக்கும் ஒர் ஆறுண்டு
வெறுமணல் பரப்பாய் விரிந்து கிடக்க
ஒணான்கள் முட்டையிட
கள்ளிகள் பிழைத்திருக்க

பிள்ளைகள் விளையாட
பெண்டுகள் ஒதுங்கிட
பன்றிகள் மேய்ந்திருக்க

வானத்தில் மேகமுண்டு
சூரியனில் மழையுண்டு
காகமோ குருவியோ
நிழல் ஒதுங்க
ஆறெங்கும் முள் மரமுண்டு

எங்களுக்கும் ஒர் ஆறுண்டு
ஆற்றுக்கோர் ஊருண்டு
ஊருக்கோர் சனமுண்டு
வாழ்வைப் போல் ஒன்றுண்டு





குளம்

நெற்றிப்பொட்டில்
நினைவு நிறுத்தி
நெஞ்சுக்குள்
நிலவு வளர்க்கும்
குளத்தின் ஆழத்தில்
ஒயாது சலம்புகிறது
ஒரே ஒரு மீன்

பெளர்ணமியில் நீந்தும் வெறியில்
பாய்ந்து ஒரு கணம்
வானத்தில் நீச்சல்
சரிந்து மறுகணம்
நீருக்குள் பறத்தல் என
ஒரு நொடியும்
ஒயாத சலனம்

தளும்பலில்
கரையேறி கரையேறி
திரும்பும் குளம்

நீரெங்கும் சிதறி
நிலவு-முகம் சேர்வதற்குள்
மீண்டும் ஒரு பாய்தல் மீண்டும் ஒரு
சரிதல்


நன்றி: 'உயிர்மை' இதழ்

1 comment:

  1. படித்திருக்கிறேன்.முதல் கவிதை ரொம்பப் பிடித்திருந்தது.

    ReplyDelete