Sunday, October 4, 2009

கோவை ஞானி – நேர் காணல்


தமிழும் தமிழ் நிமித்தமும்...

சந்திப்பு: இளங்கோ கிருஷ்ணன், இசை, சுரேஷ்வரன்

கோவை ஞானி என்ற பெயரில் எழுதி வரும் திரு.பழனிச்சாமி அவர்களுக்கு அறிமுகம் தேவையில்லை. கடந்த 40 ஆண்டு காலமாக தமிழின் அறிவுச் சூழலில் தீவிரமாக இயங்கி வருபவர். தமிழாசிரியர், மார்க்சியர், கட்டுரையாளர், இலக்கிய விமர்சகர், இதழியலாளர், சமூக விஞ்ஞானி, தத்துவ ஆர்வலர், சித்தாந்த விமர்சகர், அரசியல் போராளி எனும் பன்முக ஆளுமைகளோடு வினையாற்றிக் கொண்டிருக்கும் இவரின் கருத்துகள் தனித்துவமானவை மட்டுமல்ல தமிழ் சூழலிலும் உலக அரங்கிலும் மிக முக்கியமானவையும் ஆகும். கலை, இலக்கியம், பண்பாடு, சமூகம், அரசியல் போன்ற துறைகளில் இவரது ஆழமான அவதானங்கள் பல முக்கிய திறப்புகளை நமக்கு அளிக்க வல்லவை. கண் பார்வையற்ற நிலையிலும் இன்னமும் அதே தீவிரத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் அவரை நமது ‘கருக்கல்’ ‘இதழ் 6’க்காக கோவையின் புறநகரிலுள்ள அவரது இல்லத்தில் சந்தித்து உரையாடியது...

இலக்கிய விமர்சனத்தை தங்கள் துறையாக தேர்வு செய்து கொண்டதன் காரணம், அதன் பின்னணி என்ன?

எந்த ஒரு மனிதனும் தன் வாழ்வை, தன் சூழலை, தன் உறவுகளை தான் கற்பதை, தனக்கும் கற்பிக்கபடுவதை ஆய்வு செய்யாமல் இருக்க முடியாது. வாழ்க்கை நமக்குள் எத்தனையோ கேள்விகளை ஒவ்வொரு நாளும் எழுப்புகிறது. இவற்றுக்கு முகம் கொடுக்காமல் தான் கற்பதைம் தனக்கு கற்பிக்கபடுவதை அப்படியே நம்புகிறவன் வாழ்க்கை செறிவு பெறாது. அர்த்தம் உடையதாகாது. சிறு வயதிலிருந்தே எனக்குள் நிறைய கேள்விகள் எழுந்தன. நான் கிராமத்தில் வாழ்ந்தேன். உழவர்களும் நெசவாளிகளும் எங்களைச் சூழ இருந்தார்கள். வறுமை எங்களைச் சூழ இருந்தது. இரண்டாவது உலகப் போர் முடிந்த காலம். தேசத்தில் எத்தனையோ பிரச்சனைகள். இவற்றையெல்லாம் புரிந்து கொள்ள வாழ்க்கையை கற்க வேண்டும். வரலாறு கற்க வேண்டும். தத்துவம் என்றும் அறிவியல் என்றும் பலவற்றை தேடிக் தேடிக் கற்க வேண்டும். நான் தொடர்ந்து கற்றேன். மேற்கல்வி கற்க எனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை பெருமளவு பயன்படுத்திக் கொண்டேன். தமிழோடு ஆங்கிலமும் சிறப்பாக கற்றேன். கடவுளைப் பற்றி எனக்கு நிறையக் கேள்விகள் தியானத்திலும் ஈடுபட்டேன். இறுதியில் கடவுள் என்பது ஒரு செறிவான கருத்தாக்கம் என்று புரிந்து கொண்டேன். நான் தமிழிலக்கிய மாணவன். எனக்கு வாய்த்த ஆசிரியர்கள் என்றும் என் வணக்கத்திற்குரியவர்கள். மார்க்சியம் கற்கவும் எனக்கு நல்ல வாய்ப்பு கிடைத்தது. தொடக்கத்தில் நானும் கவிதை எழுதினேன். சிறுகதை, நாவல் என்றும் சில முயற்சிகளைச் செய்தேன். உணர்வுக் கொந்தளிப்பில் என்னால் வாழ முடியாது. வாழ்வின் அடிப்படை உண்மைகளை தேடித் தேடி கற்பதில்தான், புரிந்து கொள்வதில்தான் எனக்கு ஆர்வம் இருந்தது. இந்த அளவுக்கு நான் வரலாறு முதலியவற்றை ஆழமாக கற்றேன். இறுதியில் திறனாய்வில்தான் என் முழு ஆற்றலையும் ஈடுபடுத்த வேண்டும் என முடிவு செய்தேன். தமிழக் சூழலில் சி.சு.செல்லப்பா தொடங்கி எத்தனையோ பெரியவர்களோடு நல்லுறவு கொண்டேன். எனக்கு வாய்த்த நண்பர்களிடமிருந்தும் நிறையக் கற்றேன். மனதை எப்போதும் திறந்து வைத்திருக்கிறேன். இலக்கியம் என்று தொடங்கினால் வரலாறு என்றும் தத்துவம் என்றும் கற்பதன் மூலமே இலக்கியத்தை புரிந்து கொள்ள முடியும். தன்முனைப்பு அறிவுத்தேடலுக்கு எவ்வகையிலும் உதவாது. எனக்குள் வரும் அறிவு என்பது காலங்காலமாக பலகோடி மனிதர்கள் பலதுறைகளில் சேகரித்த அனுபவங்களின் ஒரு சிறு துளி. கற்றது கைமண்ணளவு என்றாலும் கைக்குள் அடங்கும் மணல் துகளையும் எண்ணி முடிக்க முடியாது. என் அறிவு என்பது என்னிடம் இடம் பெற்றுள்ள சமூகத்தின் அறிவு. நான் தனியனில்லை. மார்க்சியம்தான் எனக்கு வாழ்க்கை, வரலாறு முதலிய எல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைத்து பார்க்கிற பார்வையை அது தந்திருக்கிறது. எனக்கான திறனாய்வுப் பார்வை எனபது இதுதான்.

கா.நா.சு. ரசனை அடிப்படையில் சில முடிவுக்ளை முன் வைத்தார். வானமாமலை ஆய்வின் அடிப்படையில் இலக்கியம் சார்ந்த சில முடிவுகளை முன் வைத்தார். இந்த இரு வகை இலக்கிய ஆக்கம் பற்றி உங்கள் கருத்தென்ன? இவர்களுக்கு பின் வந்த இலக்கிய போக்கு என நீங்கள் எதைக் குறிப்பிடுவீர்கள்?

கா.நா.சு அவர்களை ஒரு குறியீடு எனக் கொண்டு அவர் சார்ந்த இலக்கிய போக்கு பற்றியும் பேசலாம். அதே போல வானமாமலை அவர்களை ஒரு குறியீடாக வைத்துக் கொண்டு முற்போக்கு இலக்கியம் பற்றி பேசுவது பொருத்தமாக இருக்கும். கா.நா.சுவும் அவர்களைச் சார்ந்தவர்களும் இலக்கியத்தில் ரசனை, கலை நேர்த்தி முதலியவற்றுக்கு அழுத்தம் தந்தார்கள். இவர்களது படைப்புகளில் தனி மனிதருக்கு முக்கியதுவம் இருந்தது எனச் சொல்லலாம். குடும்பச் சூழலில் ஆண், பெண் உறவு இவர்களுக்கு முக்கியம். இவர்களது படைப்புகளில் சமூகப் பிண்ணனி பற்றி விவரங்கள் தரப்படும். இவர்களது படைப்புகளின் வழியே பாத்திரங்கள் உலவும் வரலாற்றுச் சூழல் பற்றியும் நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும். ஆண், பெண் உறவில் காதலும், தியாகமும் சிறப்பான இடம் பெறுவதைப் போலவே காமத்திற்கும் இடம் உண்டு. கலை நேர்த்தி இவர்களைப் பொறுத்த வரை முதன்மையானது. இவர்களுக்கு முற்பட்ட இலக்கியவாதிகளோடு ஒப்பிடும் போது இவர்களின் படைப்புகளில் சமகாலச் சிக்கல் கூடுதலாக இடம் பெற்றன. மனித நேயத்தை இவர்கள் மதித்தார்கள். அரசு, முதலாளியம், உடமை ஆகியவை பற்றி விமர்சனம் இல்லை. சுரண்டல், ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றை இவர்கள் கண்டு கொள்ளவில்லை எனினும் இவர்களது படைப்புகள் நவீன இலக்கியம் என்ற முறையில் மரியாதைக்குரியவை.

வானமாமலை முதலிய மார்க்சியரைப் பொறுத்தவரை மனித வாழ்வின் சிக்கல்கள், போராட்டங்கள் முதலியவற்றை, சமகால அரசியல், பொருளியல் முதலியவற்றை உள்ளடக்கிய வரலாற்றுச்சூழலில் வைத்துப் பார்ப்பதில் துல்லியமான விவரிப்புகள் தேவை. அரசு ஆதிக்கம், நிலப்பிரபுக்கள், முதலாளிகள் ஆகியவர்களின் சுரண்டல் இவற்றுக்கு எதிராக உழைக்கும் மக்களின் போராட்டம் இவை குறித்து படைப்பாளிகளுக்கு அக்கறை தேவை. மனித மனதின் சிக்கல் என்று தனியாக எதுவும் இல்லை. போராட்டங்கள் மூலமே மனிதச் சிக்கல் தீர முடியும். இலக்கியம் என்பது ரசனைக்கானதாக மட்டும் இருக்க முடியாது. மனித விடுதலைதான் இலக்கியத்தின் கருப்பொருளாக இருக்க முடியும். காமம் முதலிய உளவியல் சிக்கலுக்கு அழுத்தம் தருவதன் மூலம் வரலாற்றுச் சுழலில் மனித இருப்புக்கான முக்கியத்தை குறைக்க நேரிடும்.

தேச விடுதலை இயக்கத்தில் பின்னடைவு நேர்ந்த 1930 காலச் சூழலில் நவீன இலக்கிய ஆக்கத்திற்கான தேவையை முன்னிறுத்தி மணிக்கொடி தோன்றியது. மணிக்கொடி இயக்கதின் வீச்சு கா.நா.சு முதலியவர்கள் மூலம் சில 10 ஆண்டுகளுக்கு உறுதியாக தொடர்ந்தது. எழுத்து, கசடதபற – புதுக்கவிதை, நவீன ஓவியம், நவீன நாடகங்கள் முதலியவற்றை உள்ளடக்கிய இயக்கமென இதை வரையறுக்க முடியும். இவர்களில் பலர் பிராமணர்களாகவும் ஆங்கில இலக்கியதில் தேர்ச்சி பெற்றவர்களாகவும் இருந்தார்கள். நவீன உலகப்பார்வை ஓரளவுக்கேனும் இவர்களுக்கு இருந்தது. திராவிட இயக்கத்தோடும் மார்க்சியத்தோடும் இவர்கள் உடன்பாடு கொண்டவர்களாக இல்லை. இவர்களுக்கு மனதின் விடுதலைதான் முதன்மையான பிரச்சனை. இவர்களோடு ஒப்பிடும் போது மார்க்சியரைப் பொறுத்தவரை மனித விடுதலைக்கே முக்கியத்துவம் தந்தனர்.

1980க்குப் பிறகு, இலக்கியப் போக்கில் பெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன சமூக வாழ்வில் சாதியத்தின் ஆதிக்ககத்தை தகர்க்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் தலித்தியமும் ஆணாதிக்கத்தை தக்ர்க்கும் நோக்கில் பெண்ணியமும் படைப்பிலக்கியத்தில் முன்னுக்கு வந்தன. அரசியல், பொருளியல் சமூகம் ஆகியவற்றின் மையத்தில் இயங்கும் அதிகாரத்தை தகர்க்கும் நோக்கில் பின் நவீனத்துவ கருத்தியல் முன்னுக்கு வந்தது. தற்கால தமிழிலக்கியத்தில் இது மூன்றாவது முக்கியப் போக்கு. முதல் இரு வகைப் போக்கிஉகளிலிருந்தும் இப்போக்கு பெரிதும் முரண்படுவதோடு முந்திய இருவகை இலக்கியத்துள்ளும் செயல்படும் மையங்களை இந்தப் புதிய போக்கு தகர்க்கவும் செய்கிறது.

தற்கால தமிழிலக்கியப் படைப்பாளிகள் மற்றும் திறனாய்வாளர்கள் செய்யவேண்டிய முதன்மையான பணி என எதைக் கருதுகிறீர்கள்.

எந்தப் ஒரு படைப்பாளியும் தன் சமகால வாழ்கையிலிருந்தும் வரலாறு, பொருளியல் முதலிய சூழலிலிருந்தும் தன்னை வேறுபட்டவனாக கருத முடியாது. தனக்கன வாழ்வையும் படைப்பாளி இந்த சூழலிலிருந்துதான் பெறுகிறான். தனக்கன சூழல் என்று தேடிச் செல்கிற போது தன் குடும்பம், கல்வி, தனைச் சூழ இருக்கிற தொழில்வகை, உயிரினங்கள், இயற்கை, தன காலச் சமூகம் இப்படித் தொடர்ந்து தேடிச் செல்கிற போது நெடுங்கால வரலாறு இறுதியில் பிரபஞ்சம் அளவுக்குத் தன் தேடலை தொடர்ந்தாக வேண்டும். வாழ்வின் முரண்பாடுகளுக்குள் இவனும் இருக்கிறான். வாழ்வின் வரலாற்றின் சிக்கல்கள் இவனுக்குள்ளும்தான் மோதுகின்றன. இவை அவனுக்கு தருவது வேதனை. இவற்றிலிருந்து இவனுக்கு விடுதலை தேவை. இவனுக்கான விடுதலை என்பது இறுதியில் சமூகத்தின் விடுதலை. உலக அளவில் விரிவு பெற்றுள்ள ஆதிக்கங்கள், தன் ஆதிக்கத்திற்குள் அகப்பட மனிதர்களை ஒடுக்கி, சுரண்டி, பிளவுபடுத்தி, நொறுக்கி, மாயைகளில் போதைகளில் ஆழ்த்தி, இப்படி அவர்களை பலவீனர்களாக ஆக்குவதன் மூலம் ஆதிக்கங்கள் தம்மை வலுப்படுத்திக் கொள்கின்றன. இவற்றின் தகர்வின் மூலமே மனித விடுதலை, பேரன்பு, பரவசம், சமத்துவம், சமதர்மம், முதலியவை சாத்தியம். இத்தகைய பெருவாழ்வை தனக்குள் தாங்கித்தான் ஒரு படைப்பாளி தன்னையும் கலை இலக்கியங்களையும் படைக்கிறான். இன்றைய தமிழ்சூழலிலும் இத்தகையவன்தான் நமக்கான படைப்பாளி, இலக்கியவாதி.

இன்றைய தமிழ் மக்களின் வாழ்வில் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட நெருக்கடிகள், சிக்கல்கள் என்பன இருப்பது குறித்து தமிழ் மீதும் தமிழ் மக்கள் மீதும் அக்கறையுடைய அனைவரும் சிந்திக்க வேண்டும். உடனடியாக எனக்குத் தோன்றுகிற சிலவற்றைக் குறித்து இங்கு சொல்ல விரும்புகிறேன். திருப்பூரில் ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட சாயாப்பட்டறைக்ளின் இரசாயனக் கழிவு நீரால் சுற்றுப் பகுதியிலுள்ள உழவர்களுக்கும் திருப்பூரில் வாழ்கிற மக்களுக்கும் ஏற்பட்டுள்ள சிக்கல்கள் கடுமையானவை. தென் மாவட்டங்களில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் திருப்பூருக்கு வந்து வசதி குறைவான மற்றும் மாசு மிக்க சூழலில் 10, 12 மணி நேரம் –வயிற்றை நிரப்ப வேண்டி- நிர்வாகத்தினரின் கெடுபிடிகளுக்கு உட்பட்டு தன்மானம் இழந்து, மனித மாண்பு எது எனத்தெரியாமல் பலவகையான மனக்கோளாறுகளுக்கு உள்ளாகி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். திருப்பூர் நகரத்தில் குடி தண்ணீர் வசதி ஏற்படுத்துதல் போன்ற பொறுப்புக்ளை நிறைவேற்றவும் நகரத்தை நிர்வாகம் செய்வதிலும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் உட்பட மார்வாடிகள் முதலியவர்கள் உள்நுழைவுக்கும் உட்பட்டு மக்கள் வாழ வேண்டியிருக்கிறது. அந்நியச் செலவாணி கிடைக்கிறது என்பதற்காக மைய அரசும் மாநில அரசும் திருப்பூரை போன்ற பொருளியல், நிர்வாகம் முதலிய சூழலை இன்னும் எத்தனையோ பகுதிகளில் ஏற்படுத்தவும் தீர்மானித்திருக்கிறது. இத்தகைய சூழலில் பெண்கள், குழந்தைகள், உழவர்கள், இளைஞர்கள் முதலியவர்கள் வாழ்க்கை என்னாவது? உலகமயமாதல் என்ற கொடுமையின் விளைவுக்குத் திருப்பூர் ஒரு நல்ல சான்று. தமிழகம் மட்டுமல்லாமல் இந்தியா முழுவதற்கும் இத்தகைய வாழ்வியல் நெருக்கடிக்குத் திருப்பூர் ஒரு குறியீடு. திருப்பூரை வைத்து ஆயிரக்கணக்கான சிறுகதைகள், நூற்றுக் கணக்கான நாவல்கள், வாழ்வியல் நெருக்கடிகள் குறித்து எண்ணற்ற ஆய்வுகளைச் செய்ய முடியும். நம் தொன்மையான வரலாறு என்னவாயிற்று? நமக்கு என்ன எதிர்காலம் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. என்பது பற்றியெல்லாம் இங்கு எவ்வளவோ செய்ய முடியும். இத்தகைய நெருக்கடி மிக்க சூழலில் தான் ஜெய்வாபாய் என்ற மாபெரும் அற்புதமான பள்ளி நடைபெறுகிறது. தாய்த்தமிழ்ப்பள்ளி நடைப்பெறுகிறது. சில இலக்கிய அமைப்புகள் விடாப்பிடியாக செயல்படுகின்றன. தொழிற்சங்க இயக்கங்கள் எப்படியெல்லாமோ தங்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்கின்றன. திருப்பூரின் கதையை ஒரு மகாபாரதம் போல் விரிவாக எழுத முடியும். நொய்யல், ஒரத்துப்பாளையம் அணைக்கட்டு என்று எவ்வளோ சொல்லமுடியும். நம் கால வாழ்வுக்குத் திருப்பூர் ஒரு குறியீடு.

இன்னும் இங்கு ஒன்றை நான் சொல்ல வேண்டும் தமிழகத்தில் கடந்த அறுபது எழுபது ஆண்டுகளுக்கு இடையில் மாபெரும் வளர்ச்சி கண்டு பிறகு தமக்குள்ளேயே முரண்பாடுகள் அதிகரித்து மக்கள் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் வெறு வாய்ப்பந்தல் போட்டுக் கொண்டு இன்னும் மிதப்போடு வாழ்கின்ற இயக்கங்கள் சிலவற்றை சொல்லமுடியும். இவற்றில் ஒன்று திராவிட இயக்கம். இன்னொன்று மார்க்சிய இயக்கம். ஒவ்வொன்றிலும் எத்தனையோ பிரிவுகள், குழுக்கள். இவற்றோடு தம் வாழ்வை முற்றாக இணைத்துக் கொண்ட தோழர்கள். முன்பு சாதனை செய்து இன்று மனச்சுமையோடு வாழ்கிறவர்கள். இவர்களின் வாழ்க்கைக் கதைகள் நம்கால வரலாற்றுக்கு மிக முக்கியமான ஆவணங்களாக திகழ முடியும். இவர்கள் வாழ்க்கை குறித்து வெளிப்படையான கதைகள், நாவல்கள் படைக்கப்படவேண்டும். மூடி மறைத்துப் பயனில்லை. தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு இப்படியொரு பெரும் களம் திறந்து கிடக்கிறது. இன்னும் ஒன்றைச் சொல்லி நிறுத்திக் கொள்கிறேன். தொமையான நாகரிகத்தைப் படைத்த தமிழன் கடந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கிடையில் எவ்வாறு சீரழிந்தான் என்பது பற்றிய வரலாற்று நாவல்கல் நமக்கு வேண்டும். மன்னர்கள், படையெடுப்புகள், ஜமீந்தார்கள், பாளையக்காரர்கள், ஆங்கிலேயர்கள் என்று எத்தனையோ நிகழ்வுகள். கிராம சபைகள் அழிந்தன. சாதிகள், மதங்கள், ஊழல்கள் என்று எவ்வளவோ நடந்தன. இவற்றுக்கிடையில் தமிழன் தன்னை இழந்த கதை நமக்குத் தேவை. எதிரிகள் நம்மை அழித்தனர் என்று எழுதிப் பயனில்லை. எதிர்க்கு நாம் எப்படி விட்டுக் கொடுத்தோம் நம்மை நாமே அழித்துக் கொண்டோம், வாழ்வின் மையம் நமக்குள் எப்படித் தகர்ந்தது? இன்றைய தமிழன் எத்தனை வகைகளில் தனக்குள் முரண்பட்டுள்ளான், தனக்குள் பிளவுபட்டுள்ளான். இவன் யாருக்கெல்லாம் இடம் கொடுத்துத் தன்னை இழந்தான்? தன் மண்ணை தன் தொழில்களை, தன் கலைகளை தன் பெண்களை எப்படி இவன் கைவிட்டான். எதை இவன் இன்னும் பிடித்து தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். இவனை மீட்டெடுக்க என்ன வழி? இந்தக் கதை நமக்கு வேண்டும். பார்ப்பனர் மட்டுமல்லாமல் அந்நியர்கள் நமக்குள் இன்னும் வாழ்கின்றனர். நம்மை ஆழத்தோண்டிப் பார்க்க வேண்டும். ஏனோ தானோ என்று கண்ட கதை, கேட்ட கதை என்று எழுதிப் பயனில்லை. நம் வரலாற்றை நாமே தோண்டிப்பார்த்து எழுத வேண்டும்.

தமிழ் தேசியம்தான் நமக்கான ஒரே அரசியல் என்று நான் நம்புகிறேன். தமிழ் மக்களின் வாழ்வும் மேன்மையும்தான் படைப்பளியின் ஒரே நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். இதற்கு படிப்பும் உழைப்பும் தேவை. தமிழ் எழுத்தாளர்கள் குறைந்தது 20,30 பேர்களாவது ஓரிடத்தில் அமர்ந்து இவை பற்றியெல்லாம் முதலில் பேச வேண்டும். தமிழ் மக்கள் வாழ்வும் வரலாறும் எந்தப்புள்ளியில் இணைந்திருக்கின்றன அல்லது முரண்படுகின்றன எனக் கண்டு கொள்ள வேண்டும். இந்த வரலாற்றுக் கதையை தமிழகச் சூழலில் தேடித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இதற்கு என்னவெல்லாம் படிக்க வேண்டும், யாரோடு உறவு கொள்ள வேண்டும் என்றெல்லாம் தீர்மானித்துக் கொள்ள வேண்டும். இதுவரையிலான தமிழ்ப்படைப்புகள் இந்த நோக்கில் என்ன செய்துள்ளன என்றும் ஆராய வேண்டும்.


தொடரும்....

No comments:

Post a Comment