Friday, October 9, 2009

கோவை ஞானி – நேர் காணல் - 3

தமிழும் தமிழ் நிமித்தமும்...

பெரியாரியமும் திராவிட இயக்கமும் அடைந்திருக்கிற தத்துவச் சரிவுக்கு என்ன காரணம் என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?
மார்க்சியத்தை நான் ஏற்றுக் கொண்ட புதிதில் பெரியாரியத்தோடு பெரிதும் முரண்படத்தான் செய்தேன். ஆனால் நாளடைவில் தமிழகச் சூழலில் பெரியாரியத்தின் இன்றியமையாமையை நான் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினேன். கடந்த 10 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பெரியாரியமும் மார்க்சியமும் கை கோத்துக் கொள்ள இயலாதென்றால் தமிழக மக்களின் விடுதலைக்கு சாத்தியமில்லை என்பதில் உறுதி கொண்டுள்ளேன்.

வட இந்தியாவில் நடைபெறுகிற மதக் கலவரங்கள் பெரும்பாலும் தமிழகத்தில் இல்லை என்பதற்கு பெரியாரியத்தின் தாக்கமே முதன்மையான காரணம். இந்தியாவில் பார்ப்பனியத்தின் ஆதிக்கம் தமிழகத்தில் தான் இன்று வரை ஓங்கியிருக்கிறது என்பதால் பெரியாரியத்தின் தேவையை இங்கு மறுப்பதற்கில்லை.


சாதி, மதம், பார்பனியம் ஆகியவற்றின் எதிர்ப்பையே பெரியாரியத்தின் மையம் என திராவிட இயக்கம் இன்று வரை நம்பிச் செயல்படுவது பெரியாரியம் என்று நம்மால் கருத முடியவில்லை. பெரியாரியத்தின் மையம் சமதர்மமாகத்தான் இருக்க முடியும். பெரியாரே நம் இயக்கம் பிராமண எதிர்ப்பு, புராண எதிர்ப்பு முதலியவற்றை முதன்மைப்படுத்துற சீர்திருத்த இயக்கமாக இருக்க முடியாது என்றும் நம் இயக்கம் சமூக மாற்றத்திற்கான புரட்சிகர இயக்கமே என்றும் வற்புறுத்திச் சொல்லி இறுக்கிறார். முதலாளியத்தை உள்வாங்கிக் கொண்ட திராவிட இயக்கம்தான் சாதி, மதம் முதலிய எதிர்ப்பை முதன்மைப் படுத்த முடியும். வகுப்பு வாரி உரிமை, இட ஒதுக்கீடு ஆகியவை இந்தியாவில் குறைந்த அளவுகேனும் தொடர்ந்து செயல்படுகிறது என்றால் இதற்கான இயக்கம் பெரியாரிய திராவிட இயக்கம் தான் என்பதை நாம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.


இந்தியச் சமூகம் சாதியச் சமூகம் தான், வர்க்கச் சமூகம் அல்ல என்பதில் அழுத்தம் கொண்டதன் மூலம் திராவிட இயக்கமும் மார்க்சிய இயக்கமும் தமக்குள் முரண்பட்டு எதிர் நிலைக்கு சென்றன என்பது ஒரு வருத்தம் தரக்கூடிய நிகழ்வு. அண்மைகாலத்தில் தமிழ்த் தேசியத்தையும் மார்க்சியத்தையும் இணைத்துப் பார்க்க முடியும் என்பவர்கள் சாதி என்பது வடிவம், வர்க்கம் என்பது உள்ளடக்கம் என்ற முறையில் பேசுவது நம் சூழலுக்கு ஏற்புடையதாக இருக்கிறது.

சாதி, மதம் ஆகியவற்றின் தோற்றம், தீர்வு , வளர்ச்சி ஆகியவற்றை குறிப்பிட்ட வரலாறு , பொருளியல் சூழலில் வைத்துத்தான் பார்க்கவேண்டும் என்ற மார்க்சியத்தின் வரலாற்றுப் பார்வை ஏனோ இன்று வரை திராவிட இயக்கத்திற்கு உடன்பாடாக இல்லை. மதம் மக்களுக்கான அபின் என்ற மார்க்சின் ஒரு வாசகத்தை மட்டுமே பெரியாரிஸ்டுகள் ஏற்கின்றனர். இதயமற்ற உலகின் இதயம் என்றும் ஆன்மா அற்ற உலகின் ஆன்மா என்றும் சமயத்தைப் பொருள் படுத்திய மார்க்ஸ் சமூகத்தில் நிலவும் பொருளியல் ஏற்றத் தாழ்வு முற்றாக அகலும் பொழுதே சமயத்தின் ஆதிக்கம் ஒழியும் என்றும் கூறியிருப்பதை பெரியாரிஸ்டுகள் கவனிக்கத் தவறுகின்றனர்.

சமயம், புராணம் குறித்த சிக்கல்களில் மட்டுமில்லாமல் இலக்கியம் மெய்யியல் குறித்த பார்வையிலும் பெரியார் சரியாகவோ வளமாகவோ இல்லை என்பது பற்றி விடாப்பிடியாக நான் எழுதி வருகிறேன். கடவுள் என்பது ஒரு கருத்தாக்கம்தான் என்ற முறையில் நம்மால் விளங்கிக் கொள்ள முடியும். இந்துத்துவம் என்பதும், இந்துமதம் என்பதும் ஒன்றல்ல என்பதையும் நான் விளக்கி வருகிறேன். சமய உணர்வை முற்றாக மறுப்பதன் மூலம் மத நம்பிக்கையுடைய நம் மக்களை இந்துத்துவம் நோக்கித் தள்ள வேண்டாம் என்றும் எழுதி வருகிறேன். பார்பனியத்தினுள்ளும் இடதுசாரிப் பார்பனியம் என்ற ஒன்று உண்டு என்ற முறையில் விவேகானந்தர், பாரதியார் முதலியவற்றை நம்மால் ஏற்க முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன். சமதர்மத்தில் ஊன்றி நிற்கும் இவர்கள் வருணாசிரம முறைக்கு எதிரானவர்கள் என்பது உறுதி. சுய மரியாதை, தன்மானம் என்பதுதான் பெரியாரியத்தின் மெய்யியல். பெரியாரே விளக்கியபடி தொழிலாளிக்குத் தன்மானம் என்பது ஆணாதிக்கத்திலிருந்து விடுபடுவது. எந்த வகையான ஆதிக்கமும் மனிதருக்குத் தேவையில்லை என்றவர் பெரியார். பகுத்தறிவுவாதம் என்பது ஒரு ஆய்வு முறை மட்டுமே.

கலை, இலக்கியம்,இசை முதலியன இல்லாமல் மனிதருக்கு வாழ்வில்லை. மனிதரைப் புரிந்து கொள்ள அறிவுவாதம், பகுத்தறிவு வாதம் போதாது மனிதருக்குள் உள்ளுணர்வு, கற்பனைத்தின், படைப்பியக்கம் முதலியன இல்லாமல் மனிதரில்லை வெறும் அறிவு வாதம் சிலப்பதிகாரம், மணீமேகலை ஆகிய காப்பியங்களை ஏற்காது. கண்ணகி எப்படி மதுரையை எரித்து அழிக்க முடியும் என்றுதான் இவர்கள் கேட்பார்கள். நீதியற்ற அரசை அழிப்பது அறம் என்ற இளங்கோவடிகளின் உணர்வு கவிஞரின் அறம். கம்பர் காவியத்தை ஆரியர் திராவிடர் போராட்டம் எனக் காண்பது ஒருவகை ஆய்வு. இலக்கியம் என காப்பியம் என இதைக் காண்பது இன்னொரு வகை ஆய்வு. கொடுங்கோன்மையை அழிக்க ஒருவன் அரசைத் துறந்து ஏழைகளைத் தோழமை கொண்டால் மட்டுமே சாத்தியம் என்று காண்பது இவ்வகை ஆய்வு. இவ்வாறேல்லாம் பெரியாரியம் தன்னை விரிவு படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். மார்க்சியத்தின் வழியே பெரியாரியம் தன்னை வளப்படுத்திக் கொள்ள முடியும். தனியுடைமை அரசதிகாரம் ஆகியவற்றோடு ஒத்து இயங்குவதன் மூலம் பெரியாரியம் தன்னை மேம்படுத்திக் கொள்ள இயலாது. நவீன அறிவியல், ஏகாதிபத்தியம், உலகமயமாதல் ஆகியவற்றையும் எதிர்த்து ஒதுக்கினால் ஒழிய தமிழ் மக்கள் வாழ்வு மேம்படாது. இயற்கை வேளாண்மை, பசுமை இயக்கம், தமிழியக்கம் ஆகியவற்றோடும் ஒத்தியங்குவது பெரியாரியக்கம்.


தலித் அறிவு ஜீவிகள் பெரியாரை விமர்சிப்பதையும் பெண்ணியவாதிகள் மார்க்சை விமர்சிப்பதையும் எப்படிபார்க்கிறீர்கள்?


அறிவு ஜீவிகள் என்ற சொல்லை பெரும்பாலும் நான் பயன்படுத்துவதில்லை. அறிவை வைத்து படிப்பை வைத்து அரசு ஊழியம் முதலியவற்றை வைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்களை அறீவு ஜீவிகள். அறிவை வைத்துப் பிழைப்பவர்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். அறிவாளிகள் என்பவர்கள் இவர்களிலிருந்து வேறுபட்டவர்கள். அவர்கள் அறிவை படிப்பை ஆள்பவர்கள். பல திசைகளிலும் தேடித்தேடி அறிவைத் திரட்டுபவர்கள். வாழ்வியல் அனுபவங்களில் இருந்து அறிவை திரட்டுபவர்கள். வரலாற்று இயக்கத்தோடு தம்மைக் கரைத்துக் கொண்டார்கள். இவர்களைத் தான் ஆங்கிலத்தில் Intellectuals என்று கூறுகிறார்கள். இத்தகையவரால் பெரியாரை இகழ முடியாது, புரிந்து கொள்ள முடியும், பெரியார் அளவுக்கு மக்களை நேசித்தவர் என, மக்களை புரிந்துகொண்டவர் என இன்னொருவரைக் கூற முடியாது.இன்னொரு புத்தர் என அறிவை மதிப்பிடுவதில் தவறில்லை. காந்தியைப்போல என்று அவரைச் சொல்லவும் முடியும். பெரியார் ஒரு வகையில் சொன்னால் ஆறு கோடித்தமிழ் மக்களுக்கும் அவரைத் தந்தை என்று மிகுந்த மரியாதையுடன் சொல்ல முடியும். அவரை எல்லம் தெரிந்தவர் என்றோ Intellectual என்று கூட நாம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனால் அண்மைக் காலத்து தலித் வட்டாரத்து அறிவு ஜீவிகள் சிலர் அவரை கடுமையாக விமர்சனம் செய்வதை என்னால் ஏற்க முடியவில்லை. வகுப்பு வாரி உரிமை இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் கடுமையாக போராடியதன் பின்னர் இடம் பெற வைத்தவர் பெரியார். இட ஒதுக்கீடு இல்லாமல் நம் மக்கள் கல்வி முதலிய பல துறைகளிலும் முன்னேறிய சமூகத்திற்கு நிகரானவர்களாக வாழ முடியாது. இதற்கான முன் முயற்சியை முழு அளவில் செய்தவர் பெரியார். தலித் மக்களுக்காக அவர் தனி இயக்கம் காணவில்லை என்பது உண்மைதான். அறிஞர் அம்பேத்கர்தான் இத்தகைய இயக்கத்தை தோற்றுவித்தவர். இவரது இயக்கத்தின் தூண்டுதலின் பேரில்தான் தமிழ்நாட்டிலும் தலித் மக்களுக்கென தனி இயக்கங்கள் தோன்றின. தலித் மக்களுக்கு தனி இயக்கம் தேவை என்பதையும் நம்மால் ஒப்புக்கொள்ள முடியும். பெரியாரே அதை செய்திருக்க முடியாது. சாதி அமைப்பை கடுமையாக தாக்கியதில் பெரியாரையும் அம்பேத்கரையும் ஒரு நிகரானவர்களாகவே சொல்ல முடியும். திராவிட இயக்கத்தினுள்ளும் பலதரப்பட்ட சமூகப்பிரிவினர் இருக்கத்தான் செய்தனர். சாதி உணர்விலிருந்து அல்லது வர்க்க அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வு உணர்விலிருந்து இவர்கள் முற்றிலும் விடுபட்டவர் எனப் பெரியாரும் கருதியிருக்க முடியாது. ஆனால் பெரியாரை இப்படி யாரும் சொல்லவும் முடியாது. இயக்கத்திலுள்ள பிற்படுத்தப்பட்டவர் தலித் மக்களை தமக்கு எல்லா வகையிலும் நிகரானவர் எனக் கருதி திருமணம் முதலிய உறவுகளை வைத்துக்கொள்ள முற்றான விருப்பம் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள். இயக்கத்தினுள்ளும் இந்த வகையில் பேசிக்கொள்ளாத ஒரு மவுனம் இருந்திருக்க முடியும். பின்னர் தலித் மக்கள் இவர்களிடமிருந்து தம்மை வெட்டிக் கொண்டு தமக்கான ஒரு இயக்கம் காண்பதிலும் தவறு சொல்ல முடியாது. ஆனால் இதிலிரிந்து பகையுணர்வை வளர்த்துக் கொள்வது தேவையில்லை. இத்தகைய பகையுணர்விலிருந்துதான் பெரியாரைச் சாடுவதும் தொடர்கிறது. அறிவு ஜீவிதான் இதை செய்வார்கள். மக்கள் வாழ்வோடு தம்மைக் கரைத்துக் கொண்டவர் இதைச் செய்ய முடியாது.

எந்தவகை ஆதிக்கத்திற்கும் மார்க்சியம் எதிரானதாகத்தான் இருக்கிறது. ஆணாதிக்கம் எந்த வடிவில் இருந்தாலும் அது மார்க்சியத்திற்கு உடன்பாடானதாக இருக்க முடியாது. மார்க்சியக் கட்சிக்குள்ளும் அதிகாரிகள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் இவர்களூக்குள்ளும் ஆணாதிக்கம் செயல்படும் என்பதை நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியும். சோசலிசம் வந்துவிட்டால் மக்கள் அனைவரும் சரி நிகரானவர்களாக மாறி விட முடியும். அப்போது ஆணாதிக்கம் இருப்பதற்கும் வாய்ப்பில்லை. நிலவும் சமூகத்தில் உடமை வர்க்கத்திற்கெதிரான வர்க்கப்போராட்டத்தில் தொழிலாளிகள் மட்டுமல்லாமல் பெண்ணூரிமை இயக்கத்தினரும் ஈடுபட வேண்டும் என்பது மார்க்சியக் கட்சியினரின் கருத்து. இடையில் ஆணாதிக்கத்திற்கெதிராகப் போராட வேண்டும் என்ற முறையில் கட்சி அமைப்புக்குள் தொழிற்சங்க அமைப்புக்குள் பிளவை ஏற்படுத்த வேண்டாம். இப்படித்தான் கட்சி மார்க்சியர் கருதுகின்றனர். சோசலிசம் வரும்வரை ஆணாதிக்கத்தை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டுமா என்று பிற பெண்ணியவாதிகள் கேட்க முடியும். குறைந்த அளவுக்கு சோசலிசப் பெண்ணியத்தை ஏற்காத பிற பெண்ணியவாதிகள் முன்வைக்கும் கருத்தென்ன என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும். மார்க்சியம் என்னதான் மக்கள் விடுதலை என்று இறுதி நோக்கமாகப் பேசினாலும் மார்க்சியத்தின் உள்ளே அதிகாரம் என்பது ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது. வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்தில் இருந்த தாய்மை சமூகத்தை கடுமையாக ஒடுக்கியதன் விளைவாகவே ஆணாதிக்க சமூகம் ஏற்பட்டது. பெண்ணின் மீதான இத்தகைய ஒடுக்குமுறை இன்றளாவும் தொடர்கிறது. வரலாற்றில் நிகழ்ந்த முதல் வர்க்கப்போர் இதுதான் என்பதை மார்க்சியம் ஏற்பதில்லை. மார்க்‌ஸ் முதலிய மார்க்சிய முன்னோடிகளும் தம் வாழ்வில் ஆணாதிக்க வாதிகளாகத்தான் இருந்தார்கள். உடமை வர்க்கத்திடமிருந்து அதிகாரத்தை நிறுவிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆதாரத்தில்தான் மார்க்சியம் அமைந்திருக்கிறது. மார்க்சியருக்குக் குடும்பம், குழந்தைகள், பெண்கள் குறித்துத் தனிக் கருத்தில்லை. சோசலிசம் வரும்வரை இவர்களோடு ஒத்து இவர்களின் அதிகாரத்தை நிறுவ எங்களால் போராட முடியாது என்று இந்தப் பெண்ணிய வாதிகள் கருதுகிறார்கள்.

இவர்களின் விமர்சனங்கள் ஒதுக்கத்தக்கவையல்ல. தனியுடைமை, அரசதிகாரம், மதபீடங்கள், இவற்றோடு இராணூவம், அதிகார நிறுவனங்கள் என்ற பல்வேறு வடிவங்களில் செயல்படுகிற ஆதிக்கங்களை முற்றாக அழித்தொழிப்பதன் மூலம் தான் மனித சமூகம் தனக்கான விடுதலையை சாதிக்க முடியும் அதிகார அமைப்புகளை உள்வாங்கிக் கொள்கிற ஆண் மட்டுமல்லாமல் இவற்றோடு ஒத்துச் செயல்படுகிற பெண்ணும் ஆதிக்கத்திற்கு சேவை செய்கிற அமைப்பாகத்தான் இருக்க முடியும். ஆதிக்கத்தை இப்படிப் புரிந்து கொள்ள இயலுமானால் முற்றாக மனித விடுதலைகாக பாடுபடும் தாய்மைப் பண்புதான் உண்மையில் மார்க்சியமாகப் பெண்ணியமாக இருக்க முடியும். எல்லாவகையான ஆதிக்கங்களையும் தனக்குள்ளிலிருந்து வெளியேற்றிக் கொள்கிற மார்க்சியம்தான் அசலான மார்க்சியம், எல்லாவகையான ஆதிக்கங்களையும் தனக்குள்ளிலிருந்து வெளியேற்றிக் கொள்கிற பெண்ணியம்தான் அசலான பெண்ணியம் நாம் அனைவரும் இதைப் புரிந்துகொள்ளூம்போதுதான் இப்பிரச்சனை தீரும்.


தொடரும்

No comments:

Post a Comment