Monday, September 14, 2009

நுண் கதைகள்


‘உயிர் எழுத்து’ செப்டம்பர் 2009 இதழில் வெளியான எனது நுண் கதைகள் நான்கையும் பிரசுரமாகாத ஒன்றையும் இங்கு பதிந்துள்ளேன். கவிதைக்கு மிக நெருக்கமான அல்லது கவிதை தன்மை நிறைந்த கதைகள் இவை என்பதால் இவைகளை நுண் கதைகள் என நான் அழைக்கிறேன். ‘பெர்ணாண்டோ சொராண்டினோ’ எனும் லத்தின் அமெரிக்க எழுதாளரின் கதைகளை படித்த போது இவ்வடிவத்தை நான் உணர்ந்தேன். அவரின் சில கதைகள் “ஆட்டுக் குட்டிகள் அளிக்கும் தண்டனை” எனும் தொகுப்பாக வெளிவந்துள்ளது. இதை தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர்: எம்.எஸ், பதிப்பகம்: காலச்சுவடு.


கீதாரி

பொலிகாளை போல் சீற்ற வெய்யில் வன்மம் கொண்டலையும் வெம்புழுதித் தரிசுகளில் தன் ஆநிரைகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ஒரு கீதாரி. நெருஞ்சிப் பூக்களில் சிறு தேன் பருக வரும் பொடிப் பூச்சிகள் புதர்களில் நிழல் தேடும் கொடுவெய்யிலில் நீர் நிலைகள் யாவும் வற்றிவிட பேய் போல் அகாலத்தில் விரல் விரித்திருக்கும் மொட்டை வேல மரக் கிளைகளில் அமர்ந்திருக்கிறது பறவையற்றக் கூடொன்று. ஒற்றைப் பனை மர நிழலில் புளுந்தண்ணிக் கரைசல் பருகித்தன் உலர்ந்த உதடுகளை நனைத்துக் கொண்டாள். நாரைக் கூட்டமொன்று தெற்கிலிருந்து வடக்காக பறந்து போகக் கண்டவள் வடக்கே எங்கேனும் மழை பெய்கிறதோ என்றெண்ணி வானம் பார்த்தாள். வடக்கு மூலையில் வானம் ஈயத்தகடு போல இறுகிக் கிடந்தது. பெயருக்கும் ஒரு மேகமில்லை. ஆனால் அவளது நாசிகளில் ஒயாது மண் வாசனையடிதுக் கொண்டிருந்தது. வெய்யிலின் கடுமையோ சற்றும் குறைந்த பாடில்லை. திடீரென அவளது ஆநிரைகள் கத்தத் துவங்கிவிட்டன. சில மகிழ்சியில் துள்ளின. மண்வாசனை முன்னிலும் காட்டமாய்த் தன் நாசியில் படிவதையுணர்ந்தாள். பனைமர நிழல் காணாது போயிருக்க அருகிருந்த புற்றுக்குள் சுள்ளெரும்புகள் சாரை சாரையாய் அடையக் கண்டாள். மழையின் நிமித்தங்கள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்க முன்னிலும் அதிகமாய் வெக்கை கூடுவதை புரிய முடியாதவள் பயத்திலும் வெப்பத்திலும் தொண்டையுலர தண்ணீர் தண்ணீர் என முனகினாள். மிகத்தொலைவில் வேனல்குளம் போல் தெரிந்த இடத்தில் சில ஆநிரைகள் நீர் பருகிக் கொண்டிருக்கப் பார்த்து வெறி பிடித்தவள் போல் அதை நோக்கி ஒடினாள். நாயுருவிச் செடிகள் கால்களைக் கிழிக்க அவள் செல்லச் செல்ல அந்தக் கானல் நீரோடு சேர்ந்து ஆநிரைகளும் நகர்ந்து கொண்டே சென்றன தன்னிலை மறந்து ஒடி மூச்சிரைக்க மயங்கிக் கீழே விழுந்தாள். கண் விழித்த போது தன் முகத்தில் பாலின் வாடையும் ஈரப் பிசுபிசுப்பும் நிறைந்திருக்க தன் ஆநிரைகள் தன்னை சுற்றி நின்றிருக்க கண்டாள். இதற்குள்ளாக பொழுது சாய்ந்திருந்தது. ஆநிரைகளைக் கூட்டிக் கொண்டு திரும்பிச் சென்று கொண்டிருந்த போது கீழ்வானத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த சூரியப் பழத்தையுண்ண மிக வேகமாய் மேற்கு நோக்கி ஒடத்துவங்கியது எவ்வளவு மேய்ந்தும் வயிறு நிறையாத ஒரு கன்றுக் குட்டி.


ஒற்றைக் குரல்

அவன் பாணன் செவியே மனமாய் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவன். ஒலியின் உதடுகள் பேசும் மர்ம மொழியின் வசீகரத்தில் புத்திசொக்கி திரிபவன். திசையெங்கும் ஒரு வானம்பாடியாய் சுற்றி அலைபவன். அலைதலின் வெம்மையில் நா வரள அவள் வீட்டு வாசலில் போய் நின்றான். தாயே தாகமாய் உள்ளது சிறிது நீர்க் கொடுங்கள் என்றவன் அவள் உள்ளே செல்லும் போதுதான் அந்த வினோதத்தை கவனித்தான். திரும்பி வந்தவளிடம் இரண்டு கால்களையும் நன்றாகவூன்றித்தானே நடக்கறீர்கள் என்று கேட்டான் பிறகு அவளின் கால் சிலம்புகளை வாங்கி காதருகே கொண்டுபோய் ஆட்டியாட்டி சோதித்தான். அவன் செய்கையின் காரணம் புரியாதவள் அவை மாணிக்கப் பரல்களால் ஆனவை என்றாள். அறிவேன் தாயே இவை மாணிக்க அரிகள் என ஜதி சொல்கிறது ஆனால் இரண்டிற்கும் ஒசை வேறுபடுகிறது இரண்டிலுமுள்ள பரல்களில் ஒன்றே ஒன்று மட்டும் ஒசை எழுப்புவதே இல்லை அந்த ஒன்றே ஒன்று மட்டும் தான் என்று ஆச்சர்யப்பட்டவன் அதை அவளிடமே திருப்பித் தர கை நழுவியது. அது தரையில் மோதிய போது அந்த நகரம் ஒரு முறை நடுங்கியது.


பத்ம வனம்

ரதத்தின் சகட ஒசை நிலமதிர அவன் அவ்வனத்தை அடைந்தான். அங்கிருந்த தாவரங்கள் ஆர்ப்பரித்தன. ஒரு மரம் சொன்னது மலய மாருதம் வீசும் போது வைரம் பாய்ந்த மரங்கள்தான் சந்தனவிருட்சமாகும் தங்கள் வரவால் இந்த வனமே சந்தனவனமானது வாருங்கள் வெற்றி வீரரே தங்களுக்கு வேண்டியதை வேட்டையாடுங்கள். அவன் பெருமிதம் விம்ம வனத்துள் சென்றான். தொலைவில் ஒரு மான் மருட்சியாய் ஒட அதைத் துரத்தினான் விடாதே முன்னேறு விடாதே முன்னேறு எல்லா மரங்களும் கூச்சலிட்டன. அவன் வனத்தின் ஆழத்துள் சென்று கொண்டே இருந்தான். திடிரென அந்த மான் ஒரு நரியாகியது. அவன் அதிர்ந்து சுற்றும் பார்த்தான் மொத்த வனமும் பெருங்குரலெடுத்து சிரித்த படி இருக்க மரங்கள் அவனை நோக்கி நெருங்கி வந்து வேர் கால்களால் நெரித்தன. அவன் ஒடத்துவங்கினான். திசைகள் தங்களைப் பூட்டிக் கொண்டன. வழி வழி என மனது பதைத்தது. வெளியேறும் வழி தெரியவில்லை. பீதியில் உடல் வியர்க்க கண்விழித்தான். மறுநாள் தன் மாமனிடம் அந்தக் கனவை சொன்னான். மாமன் எந்த சலனமும் இன்றி சொன்னான். அது பத்ம வனம். நான் அங்கு போக முடியுமா மாமா. அந்தக் கருத்த முகம் அதே நிச்சலனத்துடன் சொன்னது ஒரு நாள் போவாய் அபிமன்யு.


யாரோ என் சிகரெட்டை திருடிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்

யாரோ என் சிகரெட்டைத் திருடிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். அதனை வாயில் வைத்து தீக்குச்சியை கொழுத்தும் போது எங்கிருந்தோ ஒரு கரம் வந்து பறித்து மறைகிறது. அந்தக் கரத்தை நான் அறியேன். என் எதிரிலும் யாரும் இருப்பதில்லை. முதல் முறை இப்படி நிகழும் போது நான் ஒரு கடற்கரையில் நின்றிருந்தேன். கைவசமிருந்த சிகரெட் பெட்டி காலியாகும் வரை முயன்றேன். ஒவ்வொரு முறையும் திருடப்பட்டன என் சிகரெட்கள். சுற்றிலுமிருந்தவர்கள் ஏளனமாய் சிரித்தார்கள். எனக்கு அவமானமாய்போயிற்று.
‘நாயே தில் இருந்தால் நேரில் வாடா' - கோபமாய் கத்தினேன்.
அன்று முதல் வீடு, பணியிடம், பொது இடம் என எங்கு சிகரெட் பற்ற வைக்க முயன்றாலும் திருடப்படுகிறது. தீக்குச்சி கொழுத்தினால் தானே பிரச்சனை என்று சிகர்லைட்டர் கொண்டு முயன்றேன். வாயில் வைத்த சிகரெட்டை ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டு மறு கையால் லைட்டரை கொழுத்துவேன். சரியாக சிகரெட்டை நெருங்கும் போது ஊதியனைக்கப்படுகிறது நான் சிகரெட்டை பற்ற வைக்க முயலும் ஒவ்வொரு வழிமுறைகளும் எப்படியோ முறியடிக்கப் படுகிறது யாராலோ. நண்பனது சிகரெட்டை பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்றால் அவன் எனது கையும் வாயும் அவனுக்கே சொந்தம் என்கிறான். எனக்கு இப்போது தேவை ஒரு சிகரெட். நான் கேட்பது யாருடைய சிகரெட்டோ அல்ல. நான் கேட்பது என் சிகரெட். சிகரெட்களை நான் நேசிக்கிறேன். என்னிடமிருந்து திருடப்படும் என் சிகரெட்களை யார் புகைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வெட்கம் இல்லையா? என் ருசியை சுவைக்கும் ஏகபோகத்தை யார் அவர்களுக்குத் தந்தது. அவர்களை போலவே நானும் சிகரெட் பிடிக்கவே இங்கு வந்தேன். சிகரெட்கள் இல்லையென்றால் சுருட்டுகள், பீடிகள், ஹுக்கா ஆகியன உண்டென்று சொல்லும் முட்டள் நண்பனிடம் என்ன சொல்ல. சிகரெட்களை போலவே அவைகளும் மனிதனால் படைக்கபட்டவைதான் நண்பா. என் பிரச்சனை சிகரெட் அல்ல. சிகரெட் பிடிக்க இயலாமையே. குளிர் என் எலும்புகளை நொருக்குகிறது. தலைபாரம் கணக்கிறது. எனக்கு தேவை சிகரெட். நான் பிடிக்க விரும்பிய என் சிகரெட்.


அந்தி

முதியவர் பழனிச்சாமிக்கு இந்த வாழ்வைப் பற்றியப் பெரும் புகார்கள் ஏதும் இல்லை. சென்ற வருடம் இறந்து போன அவர் மனைவியின் பராமரிப்பில்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார் இப்போதும். சமீபமாக அவருக்கு நினைவு தப்பி விட்டதென மகன்கள் குறைபடும் போதெல்லாம் அவர் மனைவியின் சொற்கள்தான் பெரும் ஆறுதலாய் இருக்கிறது அவருக்கு. வாதநாராயண மரம் ஆஸ்துமாவை அதிகப்படுத்துமென யாரோ சொல்லக் கேட்டு முற்றத்திலிருந்த அதனை வெட்டிச் சாய்த்த தினத்தில் கடுமையான மனவுளைச்சலுக்கு ஆளானவர் அதுமுதலாய் படுத்த படுக்கையனார். தினமும் மாலை நேரத்தில் உரையாட வரும் அவரின் பால்ய நண்பர் இப்போதெல்லாம் ஏன் வருவதில்லை என கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார். சனிக்கிழமைகளில் எண்ணை தேய்த்துக் குளிக்கும் வழக்கமுடையவர் ஆதலால் இன்று என்ன கிழமையென மணிக்கொருதரம் கேட்பவரிடம் இன்று வேறு கிழமையென திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்படும் பதில்களால் ஏக்கத்தோடு சனிக்கிழமைக்காக காத்துக் கொண்டிருகிறார் பல மாதங்களாக.

Friday, September 11, 2009

எது கவிதை? ஏன் கவிதை? - இளங்கோ கிருஷ்ணன்


ஆகஸ்ட் 15, 2009 அன்று ‘கோவை மாவட்டத்தமிழ்ப் பேரவை’ நடத்திய “கொங்கு வட்டாரக் கவிதை திருவிழா” எனும் நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை.

எது கவிதை என்கிற கேள்விக்கான எந்த பதிலும் திட்டவட்டமானதல்ல. அது மிகுந்த சார்புடையதும் புறவயமானதும் ஆகும். அதாவது இது கவிதை என ஒருவர் எதைக் குறிப்பிடுகிறாரோ அந்த பதில் அவர் அளவில் மட்டுமே சரியானது. அந்த பதிலும் கூட மிகவும் புறவயமான ஒரு கூற்று மட்டுமே. உண்மையில் எது கவிதை என நாம் கண்டடைந்தோமோ அந்த உள்ளார்ந்த உண்மையின் புறவயமான சில அம்சங்களை மட்டுமே சொற்களால் நாம் விளக்க முற்படுகிறோம். ஒருவேளை கவிதை என்பது புறவயமான அபிப்ராய-சொற்களின் உள்ளார்ந்த உரையாடல்களில் ஒருமை கொண்டிருக்கிறதோ என நாம் ஐயுற வேண்டியிருக்கிறது.

கவிதை மட்டுமல்ல எல்லா வகைக் கலைகளை பற்றிய விளக்கங்களும் இப்படித்தான் பன்முக சாத்தியத்தோடு இருக்கிறது. இதுவே கலையின் அடிப்படை பண்புகளுள் ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. மானுட அறிதலின் பெருந்திரட்டுகளை (Canon of Conscience) கலை மற்றும் அறிவியல் என இரு பெரும் பிரிவுகளாக தொகுப்போம் எனில் அறிவியலானது தர்க்கம் மற்றும் கணித முறைமையில் தனக்கான சட்டகங்களை வகுத்துக் கொண்டு விஷயங்களை புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கிறது எனில் கலையானது தாரணை அல்லது கற்பனை மற்றும் பாவனை முறைமையில் விஷயங்களை புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கிறது எனலாம். இவ்வாறு அதர்க்க முறையில் இயங்கும் போது ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட ஆதார புள்ளிகளிலிருந்து விசிறியடிக்கப்படும் படிம முறையிலான கருத்துகளின் வழியே உண்மையை கண்டடைய வேண்டிய நிர்பந்தம் கலைக்கு ஏற்படுகிறது. இதுவே கலையின் சகலவிதமான குழப்பமான வியாக்கானங்களுக்கும் ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட அழகியல் கோட்பாடுகளுக்கும் அடிப்படை காரணமாக அமைகிறது.

எது கவிதை என்கிற கேள்வியானது ஏன் கவிதை என்கிற கேள்வியோடு சார்புடையதாய் இருக்கிறது. நாம் ஏன் கவிதை என ஒன்றை குறிப்பிடுகிறோமோ அந்த பதிலால் அது கவிதை என நிறுவப்பட்டிருக்கும். விளக்கலாம்: மார்க்சிய அழகியல் கோட்பாட்டின்படி முற்போக்கு கருத்துகளை கொண்டிருக்கும் ஒரு பிரதியை கவிதை என நாம் குறிப்பிடுவோம் எனில்; அந்த காரணத்திற்காகவே அதை கவிதை என நாம் வாதிடுகிறோம். வெறும் முற்போக்கு கருத்துகளின் தொகுப்பு மட்டுமே கவிதையாகாது என்போம் எனில் நாம் மேலே குறிப்பிட்ட அந்த பிரதி கவிதையாகாது என்கிற பதிலுக்கு வந்து சேர்வோம். எனவே எது கவிதை என்பதும் ஏன் கவிதை என்பதும் வேறு வேறு கேள்விகளாக இருக்க முடியாது அல்லது ஒரே பதிலுக்கான இரண்டு கேள்விகளாகவே இருக்க முடியும் என நாம் சொல்லலாம்.

காலகாலமாக கவிதை என்கிற கலைவடிவம் மனித குலத்திற்கு செய்து வந்திருக்கிற பங்களிப்பு என்பதென்ன? கவிதை மந்திரங்களாக, சடங்கு பாடல்களாக, வழிபாட்டு பாடல்களாக, ஆன்மிக மெய்மைகளை கண்டடையும் தரிசனங்களாக பண்டை காலந்தொட்டு புழங்கும் மொழிகளில் இருந்திருகிறது. நவீன காலத்தில் மானுட விடுதலையை அதன் லெளகீக வெளிகளிலும் பிரகடனப்படுத்தும் பண்பாட்டு-அரசியல்-பொருளாதார விடுதலைக்கான கிரியா ஊக்கியாகவும் பயன்படுகிறது. இன்றைய சூழலில் கவிதை ஆற்ற வேண்டிய மிக முக்கியமான பணி என்பதென்ன? என நாம் கேட்போமானால் இதற்கான பதில் அதை சொல்பவரின் மனவிரிவுக்கு ஏற்பவே அமையும். கவிதை மானுட வாழ்வின் பொருளை, பிரபஞ்ச இருப்பை, மனித மனதை புரிந்து கொள்வதற்கான ஒரு எத்தனம் என்பது எவ்வளவு உண்மையோ அதற்கிணையான மற்றொரு உண்மை அது மானுட வாழ்வை மேம்படுத்த வேண்டிய பெரும் பொறுப்பை கொண்டிருக்கிறது. மனித மனதை மேலும் பண்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பையும் கொண்டிருக்கிறது. இவ்விரு வகைப்பட்ட உண்மைகளையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வதே நமக்கு ஆக்கமுடையதாக இருக்கும்.

கவிதை பற்றிய எல்லா பேச்சுகளும் கவிதையியல் பற்றிய பேச்சுகளே என நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். கவிதையியலின் எந்த முன்முடிபும் கவிதையை எக்காலத்திலும் தீர்மானித்து விடுவதில்லை. மாறாக கவிதை பற்றிய நம்முடைய முன் முடிபுகளே கவிதையியலை தீர்மானிக்கின்றன. நாம் 100 கவிதை எழுதியதிலிருந்து பெற்ற அனுபவம் 101வது கவிதை எழுத எவ்வகையிலும் பயன்படுவதில்லை. இப்படி நான் சொல்வதால் கவிதையை செம்மையாக்கம் செய்வதில் நமக்குள்ள மொழிப் பாண்டித்தியத்தை குறிப்பிடுவதாக புரிந்து கொள்ள வேண்டாம். புலமை, சமத்காரம், பாண்டித்யம் என்பவைகள் வேறு. கவித்துவம் என்பது வேறு. ஒரு கவிதை எழுதுவதற்கான அடிப்படையான மன-உந்தம் கவித்துவத்தால் தீர்மானிக்க படுவதே அன்றியும் சமத்காரத்தால் அல்ல. அப்படி சமத்காரத்தால் எழுதப்படும் போது அது வெறும் செய்யுளாக தட்டையான சொற்கூட்டமாக செயற்கையாக போய்விடுகிறது.

ஒரு நல்ல கவிதையானது அடிமனதில் பொங்கியெழும் ஆழமான உணர்வின் சொற்கட்டுமானமே அன்றி ஒரு கூற்றோ, கருத்தோ, செய்தியோ அல்ல. அப்படி ஆத்மார்த்தமாக பொங்கியெழும் உணர்வில் ஒரு கூற்று இருக்கலாம். கருத்து இருக்கலாம். ஆனால் விஷயத்தை முன் தீர்மானித்து விட்டு அதை அப்பியாசத்தால் கவிதையாக மாற்ற முடியாது. அப்படியானால் ஒரு நல்ல கருத்தை கூறும் பிரதி கவிதை இல்லையா? நிச்சயமாக இல்லை. அறிவார்த்தமான போத மனதில் எழும் திட்டவட்டமான ஒரு கருத்து வெறும் பிரச்சாரமே. நமது அறிவார்த்தம் உணர்வுபூர்வமாக மாறும் மனநிலையிலிருந்து எழுதப்படுவதே நல்ல கவிதை. இதற்கு உதாரணமாக திருக்குறளைக் கூறலாம். அதை வெறும் நீதி நூல் எனச் சொல்பவர்களே இன்று அதிகம். ஆனால் திருக்குறள் அறிவார்த்தமான ஒரு கூற்றை ஒரு உண்மையை ஒரு செய்தியை மிகுந்த உணர்வுபூர்வமான மன எழுச்சியோடு பேசுகிற ஒரு அற்புதமான கலைப்படைப்பு என நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். “இரந்தும் உயிர் வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து கெடுக உலகியற்றியான்” என்ற குறளில் ஒரு நீதி பேசப்படுகிறது என்பது உண்மையே ஆனால் அந்த குறளில் உள்ள அறச்சீற்றம் கோபம் ஒரு கவிதைக்குறியதன்றோ?

கலை என்பது தத்துவம் போலவே தனித்துவமானதொரு அணுகல் முறை. தத்துவங்களைப் போலவே கலை தனக்கான பிரத்யேகமான வழிமுறைகளில் விஷயங்களை தொகுத்துக் கொள்கிறது. வியாக்கானப்படுத்துகிறது. எனவே எந்த தத்துவத்திற்கும் முன் விசாரணையின்றி தன்னை ஒப்புக் கொடுக்கவேண்டிய அவசியம் கலைக்கு கிடையாது. ஒரு தத்துவக் கட்டுமானத்தின் உள்ளார்ந்த மீபொருண்மையில் (Meta-physical) கூறுகள் தன்னியல்பாக கலைக்குள் ஊடுருவி கலை அதை தனக்கான தனித்துவமான அழகியல் தன்மை வாயிலாக வெளிப்படுத்தும் போதுதான் இரண்டு அறிதல் முறைகளும் ஒன்றையொன்று வளப்படுத்திக் கொண்டு சிறப்பாக இயங்க முடியும். “கலைஞனும் தத்துவவாதியும் ஒரே மனிதனுக்குள் இயங்கும் போது கலைஞன் தத்துவவாதியை விஞ்சிக் கொண்டு இயங்க வேண்டும்” என்ற ஹீலீயோ கொர்த்தஸாரின் பொன்வாசகம் ஒன்றோடு இக்கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறேன். நன்றி. வணக்கம்.