Saturday, July 11, 2009

நீட்ஷே கவிதைகள்


கனியும் மின்னலும்

அதிமனிதனே மிருகமே, நான் வளர்ந்தேன் மிக உயரமாய்;
இப்போது யாருமே இல்லை - நான் பேசிட.

நான் வளர்ந்தேன் மிக உயரமானவனாய் மிகத் தனியனாய் -
நான் காத்திருக்கிறேன்: எந்த ஒன்றிற்காக மட்டும்?

அருகில், மேகங்கள் அமர்ந்துள்ளன:
நான் காத்திருப்பது முதல் மின்னலுக்கு.


விடுதலையடைந்த ஆன்மா

விடைபெறுங்கள்

காகங்கள் கரைகின்றன
சிறகடித்துப் பறக்கின்றன நகரத்திற்கு:
விரைவில் பனி பெய்யும்-
மகிழ்ச்சியே-வீடுள்ளவனுக்கு.

விரைத்து நில்,
திரும்பி கவனி, துயரமே! எவ்வளவு தூரம்!
ஏன், முட்டாளே,
உலகின் குளிர்காலத்திற்கு நீ திருடப்பட்டாயோ?
உலகம்-ஒரு கதவு
ஆயிரம் பாழ்நிலங்களின் நிசப்தத்திற்கும் குளிருக்கும்!
எவர் இழந்தாலும்
எதை இழந்தாலும், நிற்பதில்லை எங்கும் எப்போதும்.

குளிர்காலத்தின் அலைவுறுதலுக்கு சபிக்கப்பட்டவனாய்
இப்போது நீ வெளிரிப்போ
அந்த பனிப்புகை போல
அது எப்போதும் குளிர்ந்த வானத்தையே தேடுகிறது.



பற, பறவையே
பாழ்வெளியின் பாடலான பறவையே! அலறிப்பாடு
உன்பாடலை
ஒளித்துக் கொள், முட்டாளே
கசியும் உன் இருதயத்தை பனியிலும், கடுப்பிலும்!

காகங்கள் கரைகின்றன
சிறகடித்துப் பறக்கின்றன நகரத்திற்கு
விரைவில் பனி பெய்யும்
வீடற்றவனுக்கு துயரம் கவியும்!”



வெட்கங்கெட்ட மெளனம்

ஐந்து காதுகள் - எந்த ஓசையும் இல்லை அவைகளில்!
உலகம் ஊமையானது...

நான் கேட்டேன் என் ஆர்வத்தின் காதுகளால்:
ஐந்து முறை நான் என்னுள்ளே வலை எறிந்தேன்
ஐந்து முறையும் மீனற்ற வலையே வந்தது
நான் கேட்டேன் - எந்த பதிலும் இல்லை என் வலையிடம்

நான் அவதானித்தேன் என் அன்பின் காதுகளால்.



- HUMAN ALL TOO HUMAN என்ற நூலுக்கான குறிப்புகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கவிதைகள்.
தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு: இளங்கோ கிருஷ்ணன்

2 comments:

  1. //குளிர்காலத்தின் அலைவுறுதலுக்கு சபிக்கப்பட்டவனாய்
    இப்போது நீ வெளிரிப்போ
    அந்த பனிப்புகை போல
    அது எப்போதும் குளிர்ந்த வானத்தையே தேடுகிறது.
    //

    அற்புதமான மொழிபெயர்ப்பு இளங்கோ.வாழ்த்துகள்.

    ReplyDelete